– Nie widziałyście się aż 10 lat. Czy po pogrzebie Bartka Frykowskiego nie miałyście potrzeby, by się do siebie zbliżyć? Ewa Morelle: Boże, serce mi wtedy pękało. Agnieszka ma taką twarz... Taką, jak mój syn. Jego oczy, nos, usta. Nie mogłam na nią patrzeć. Przecież ja wtedy też prawie umarłam. Musiałam kierować się tym, co nakazywała mi odporność psychiczna. Agnieszka stała się częścią najbardziej dramatycznego etapu mojego życia. Agnieszka Frykowska: Babciu, ja do dziś nie rozumiałam, dlaczego odwracałaś ode mnie wzrok... Ewa Morelle: Czas złagodził ból. Już nie jest taki ostry. Miewam czasem nawroty depresji. Nigdy nie pogodzę się ze śmiercią syna. Ale nauczyłam się po prostu z tym żyć. Kto stracił dziecko, wie, że to są dwie różne sprawy. – Ale już możecie się spotykać? Pogodziłyście się? Ewa Morelle: My się nigdy nie pokłóciłyśmy. Agnieszka Frykowska: Nas ludzie rozdzielili. Powtarzali, że babcia jest chłodna, wyniosła. Że ma do mnie pretensje o to, że wystąpiłam w „Big Brotherze”. Nie szukałam z nią kontaktu. Ewa Morelle: To wszystko nieprawda. Agnieszka dorosła. Dogaduję się z nią o wiele lepiej. Gdy była dzieckiem, nie miałam dla niej czasu. Wysyłałam tylko listy, prezenty. Agnieszka Frykowska: Po prostu miałaś własne małe dziecko. Ewa Morelle: Mój młodszy syn, a twój stryj Filip, urodził się dwa miesiące przed tobą. Jesteście z tego samego rocznika. W jednej chwili zostałam i matką, i babcią. Agnieszka Frykowska: Rozumiem cię. A ja miałam swoją ukochaną babcię Jadzię, która była dla mnie wszystkim. I mamą, i ojcem jednocześnie. Bo moja mama przecież wyjechała do Niemiec za chlebem. Jak sobie teraz pomyślę, że pojawiłabyś się wtedy, w moim dzieciństwie, to… Babcia Jadzia jest konserwatywna, boi się takiego szalonego życia, jakie ty wiodłaś. Miałaś tyle związków, romansów, domów. Gdybyście chciały każda przeciągnąć mnie na swoją stronę, chybabym dostała schizofrenii. Ja zawsze powtarzam: mistrz zjawia się wtedy, gdy uczeń jest gotowy. Teraz ten czas nastąpił. – Agnieszko, czytałaś książkę Ewy „Słodkie życie”, w której opisuje swoją młodość, sławnych dziś przyjaciół, małżeństwo z Twoim dziadkiem Wojtkiem Frykowskim, kochanków? Agnieszka Frykowska: Pewnie. Jednym tchem. – I? Agnieszka Frykowska: I pomyślałam, że zazdroszczę jej czasu młodości. Takiego frywolnego, szalonego. A najbardziej mi się podobało, że moja babcia była kobietą odważną i spontaniczną. Teraz wiem, że jest taka nadal. – Nie wiedziałaś, że jesteś wnuczką legendy lat 60.? Agnieszka Frykowska: Wiedziałam, że jest przebojowa. Wszyscy wspominali, że była wielką pięknością. Nadal jest piękna. Miała charyzmę. Ma ją zresztą do dziś. Ewa Morelle: Żyłam tak nie dlatego, że to lubiłam, tylko nie miałam gdzie mieszkać. Żyliśmy z dnia na dzień. Zarabiałam na statystowaniu do filmów. Miałam 16 lat, gdy już brałam udział w pokazach Telimeny. Dziergałam sukienki szydełkiem i sprzedawałam je. Radziłam sobie, jak mogłam. W innych czasach skończyłabym szkołę plastyczną. I malowałabym. Dopiero trzy lata temu ziściło się moje marzenie o malowaniu. Otworzyłam własną galerię. Zdopingował mnie do tego mój syn Filip, który jest adwokatem w Londynie. To wspaniały człowiek. To jemu udało się przywrócić mnie do życia po śmierci Bartka. Agnieszka Frykowska: Dlaczego nie poszłaś do liceum plastycznego? Ewa Morelle: Dziecko, z powodów politycznych: aresztowano mojego ojca, gdy miałam 13 lat. Potem wprawdzie go wypuszczono, ale wstydziłam się tego. Nie rozumiałam tej sytuacji. Nie poszłam na egzamin, bo bałam się, że zaczną mnie o tatę wypytywać. To właściwie wywarło wpływ na całe moje życie. Agnieszka Frykowska: A w wieku 15 lat zakochałaś się w Wojtku, moim dziadku? Ewa Morelle: Najpierw to on się we mnie zakochał, on mnie poderwał. Pobraliśmy się, a gdy miałam 19 lat, urodził się Bartek. Agnieszka Frykowska: I tak weszłaś w rodzinę Frykowskich. Klan właściwie. Dla mnie historia tej rodziny zaczęła się dopiero, gdy pokazałam się w telewizji. I zaczęto pisać: „To Agnieszka z TYCH Frykowskich”. Przedtem nie miałam pojęcia o moich korzeniach, nie interesowały mnie. Zresztą długo nikt nie opowiedział mi o tragicznej śmierci dziadka zabitego przez bandę Mansona w willi Romana Polańskiego. Kiedy się dowiedziałam, doznałam szoku. – Pani Ewo, dlaczego nie używa Pani nazwiska Frykowska? Ewa Morelle: Chciałam się odciąć od niego. Podzieliłam swoje życie na połowę. Z Wojtkiem i bez Wojtka. Był moją wielką miłością, ale nie jestem kobietą, którą się zdradza. Rozstaliśmy się więc. Potem on się drugi raz ożenił ze znaną poetką (Agnieszką Osiecką – przyp. red.). Nie chciałam mieć z nazwiskiem Frykowscy już nic do czynienia. Rodzina Wojtka zrobiła mi wiele złego. Zwłaszcza teściowa. – Wiem. Zabrała Pani dziecko. Ewa Morelle: Moje malutkie dziecko. Mojego Bartka. Walczyłam o niego, ale nie miałam szans. Padał argument, że jestem za młoda, zbyt nieodpowiedzialna. Że nie mamy ustabilizowanej sytuacji życiowej. A przecież moja mama i ojciec by mi pomogli. Najgorsze, co może być, to zabrać matce dziecko. Jeszcze gorsza jest tylko jego śmierć. Dopiero gdy Bartek dorósł na tyle, by samemu o sobie decydować, zaczęliśmy się regularnie widywać. Ja już mieszkałam za granicą – wyjechałam w 1972 roku. Po kilku latach wyszłam za Morelle’a – biznesmena. I musiałam już żyć tak, jak on mi dyktował. – Pani? Taka niezależna osoba? Ewa Morelle: Kobiety, nie macie pojęcia, jak żyją żony na Zachodzie. One nie mają nic do gadania. Żona ma siedzieć cicho i pilnować wszystkiego, a rządzi mąż. Gdy wyszłam za Morelle’a, miałam dużo obowiązków – zadbać o cztery domy, 12 samochodów. A mąż jeździł w interesach. Agnieszka Frykowska: Ale znalazłaś czas, żeby pomagać mojemu ojcu, gdy związał się z moją mamą. Ewa Morelle: Dla syna zawsze trzeba mieć czas. A oni byli dziećmi. Wynajęłam im mieszkanie. Ty urodziłaś się w 1977 roku. Zobaczyłam cię dopiero po kilku miesiącach, bo sama przecież zostałam drugi raz matką. Agnieszka Frykowska: Pamiętam cię. Już miałam kilka lat, gdy babcia Jadzia zabrała mnie do łódzkiego Grand Hotelu po jakimś pokazie mody. Szłaś do nas, dziewczyna uczesana w kitkę, w dżinsach, białym T-shircie. Babcia Jadzia mówi: „To twoja babcia Ewa”. Jak to? Ta dziewczyna? Tyle zapamiętałam. Ewa Morelle: Byłaś bardzo ładną dziewczynką, trochę nieśmiałą. Wiedziałam jednak, że będziesz piękna i sławna. Że dojdziesz do czegoś. Agnieszka Frykowska: Jako dziecko byłam zamknięta w sobie. Dużo myślałam, mało mówiłam. Uczyłam się, czytałam. Nie chodziłam na balangi. Trzymano mnie pod kloszem. I dopiero jak zerwałam się z tej smyczy, chciałam wszystkiego naraz. Ale teraz znowu wszystko wraca na swoje miejsce. Ewa Morelle: Jesteś bardzo podobna do swojego ojca i stryja. Masz ich wrażliwość, poczucie humoru. Ich inteligencję. I jesteś utalentowana, artystyczna natura. Agnieszka Frykowska: Jestem podobna do ciebie, zewnętrznie też. Ewa Morelle: Moja koleżanka Hanka Morawiecka, gdy nas zobaczyła, zawołała: „Wyglądacie jak siostry! Te same oczy, włosy, uśmiech”. Chociaż uważam, że oczy masz ładniejsze. Agnieszka Frykowska: Babciu, to ty byłaś najpiękniejszą kobietą w Polsce. – Zaprosiłaś babcię na premierę sztuki, w której grałaś główną rolę. I tak spotkałyście się po 10 latach. Jakie to uczucie? Agnieszka Frykowska: Zaprosiłam. Chciałam, żeby zobaczyła, że coś potrafię. Że jestem aktorką. To było moje przedstawienie dyplomowe, zagrałam w „Ślubach panieńskich” z Olafem Lubaszenką. Ewa Morelle: Byłam trochę przestraszona. Denerwuję się zawsze, gdy idę na premierę, w której gra ktoś znajomy. A tu tym bardziej – wnuczka. I byłam zachwycona, bo ona naprawdę ma talent. – Zaskoczyła Panią? Ewa Morelle: Zaskoczyła. Agnieszka Frykowska: Bardzo się denerwowałam, chociaż jak dostałam od babci Ewy przed przedstawieniem różyczki i kartkę, napełniło mnie to otuchą. Ewa Morelle: Zawsze wiedziałam, że nie utoniesz. Skończyłaś wcześniej szkołę hotelarską, nie byłaś na niczyim utrzymaniu, radziłaś sobie świetnie. Odpowiadasz za siebie. Agnieszka Frykowska: Nie mam czasu na głupie decyzje. Przede wszystkim muszę osiągnąć coś zawodowo. Napisałam pracę licencjacką o Romanie Polańskim i początkach jego kariery. Dostałam piątkę. A teraz piszę o nim pracę magisterską i właśnie wysłałam list z prośbą o wywiad. – Babcia Ci nie pomaga w kontaktach z nim? Byli przecież zaprzyjaźnieni? Ewa Morelle: Agnieszka musi działać sama. Dopiero wtedy można poznać smak sukcesu. Agnieszka Frykowska: Poczułam go już, gdy na drugi dzień po premierze spotkałyśmy się we trzy – obie babcie i ja. Poczułam, że mam rodzinę. Moje babcie się porozumiały i to też jest dla mnie ważne. Ewa Morelle: Mamy wspólny cel, żeby sprawy zawodowe Agnieszki dobrze się potoczyły. To dla niej czas pracy, a nie zabawy. Musi ugruntować swoją pozycję. Agnieszka ma już wypracowany image. Ma mój charakter, nie jest rozmemłana, stoi mocno na ziemi. Agnieszka Frykowska: Dałaś mi swoją determinację. Niedawno zagrałam w jednym z odcinków „Tancerzy” i walczę dalej. Chodzę na castingi i się nie poddaję. – Jesteście do siebie. Obie kierujecie się intuicją? Agnieszka Frykowska: Kiedyś spodobała mi się najmodniejsza lalka Barbie. Babcię Jadzię nie było na nią stać. I nagle przychodzi paczka z Paryża od babci Ewy. A w niej ta właśnie lalka. Skąd wiedziałaś, że tak jej pragnę? Ewa Morelle: Nikt nie musiał mi o tym mówić. Wyczułam to. – Z książki dowiedziałam się, że miewa Pani przeczucia. Ewa Morelle: Gdybym miała przeczucie, przyjechałabym do Polski przed śmiercią Bartka. Spóźniłam się o tydzień. Gdybym była wtedy blisko, on nadal by żył. – Łączy Was też teraz wspólny cel – walka o spadek? Ewa Morelle: Jak to słyszę, mam wrażenie, że wszyscy powariowaliście. Moja była teściowa rozpętała całą sprawę. Bartkowi amerykański sąd przyznał pół miliona dolarów odszkodowania. Gdy Bartek umarł, spadek przeszedł na jego dzieci. Ale wypłacić je musi Manson, który siedzi w wiezieniu. Jak człowiek uwięziony może wypłacić jakieś pieniądze?! Ta sprawa musi być rozstrzygnięta pomiędzy dwoma krajami i dwoma sądami. I to dopiero, jak Manson umrze. Agnieszka Frykowska: A tu piszą artykuły, że ja już mam te pieniądze. I że zniknęłam z towarzystwa, nigdzie mnie nie widać, bo widocznie pilnuję konta w banku. A ja ograniczyłam wyjścia na imprezy. Wolę posiedzieć w domu, poczytać lub wyjść na spacer z psem. Co tydzień mam nagrania mojego programu „Lub czasopisma” dla Tele5. Prowadzę rozmowy na temat kolejnych projektów. Ewa Morelle: Możliwe, że coś kiedyś Agnieszka dostanie. Na razie będzie mieć to, co sama wypracuje. – Masz z babcią jakieś wspólne plany, wspólne marzenia? Agnieszka Frykowska: Rozmawiamy o tym. Chciałybyśmy zrobić film „Unosząc się lekko nad ziemią” oparty na scenariuszu mojego taty, który pisał w ostatnich miesiącach życia. Już jest ktoś tym zainteresowany. – Macie poczucie, że klątwa ciążąca nad Waszą rodziną została zdjęta? Że już nic złego się nie wydarzy? Ewa Morelle: Nie wiem, czy to klątwa. Raczej przeznaczenie. Agnieszka Frykowska: Trochę się boję o tym rozmawiać. Jest drugi świat istniejący równolegle i są sprawy niepoznane naukowo. Ale myślę, że legenda rodu teraz nabiera innego wyrazu. Nigdy dotąd nie miałam w sobie takiego spokoju, jaki mam teraz. Po raz pierwszy wiem, dokąd idę i co chcę robić. Ewa Morelle: I masz być szczęśliwa. Rozmawiała Krystyna Pytlakowska Zdjęcia Zuza Krajewska i Bartek Wieczorek/ Stylizacja Andrzej Sobolewski/D’vision Art Makijaż Wilson/D’vision Art Fryzury Piotr Wasiński Produkcja sesji Ania Wierzbicka

Maja Frykowska oceniła obecne programy typu reality. W rozmowie z Jastrząb Post przyznała, że to dzięki niej widzowie oswoili się z kontrowersyjnymi Frykowska swoją karierę zaczęła w 2002 roku od występu w trzeciej edycji Big Brothera. Choć programu nie wygrała, to stała się jedną z najbardziej rozpoznawalnych uczestniczek programów typu reality-show. Na fali popularności została zaproszona do Baru, nagrała trzy single, dostała własne show w Tele5, a nawet była redaktor naczelną serwisu antyplotkarskiego lat temu Frykowska (wtedy Frytka) kojarzona była ze skandalami, wyuzdanym wizerunkiem i imprezowym stylem życia. Dziś jest totalnym przeciwieństwem dawnej siebie. Nawróciła się, poukładała życie osobiste – wyszła za mąż i została matką. Na salonach pojawia się niezwykle rzadko. Zwykle uczestniczy w imprezach o charakterze Frykowska o polskich relality-showsNa ostatnim wydarzeniu Maja w rozmowie z naszą reporterką oceniła obecne programy rozrywkowe. Frykowska przyznała, że nie ogląda telewizji. Zamiast ślęczeć przed telewizorem, woli skupiać się na życiu rodzinnym. W wolnych chwilach czyta jestem poza tym. Oglądam bardzo mało telewizji. Jak widać z doświadczenia ostatnich dwóch miesięcy, telewizja przekazuje tylko złe informacje i sprawia, że ludzie się boją, źle się czują. Nie ma tam niczego wartościowego, czego ja bym szukała. Wolę przeczytać fajną książkę. Jestem w trakcie czytania pięciu na raz i spędzenia tego czasu z rodziną na jakiś fajnych rozmowach i relacjach ze znajomymi. Nie wchodzę w te jest przekonana, że gdyby dzisiaj weszła do Big Brothera i stała się bohaterką słynnej sceny w jacuzzi, to nikt by się tym nie zainteresował. Była celebrytka uważa, że podejście do tego typu formatów zmieniło się w dużej mierze dzięki jej igraszkach w wannie z się, bo gdzieś tam słuchy dochodzą mnie, że gdybym ja się pojawiła dzisiaj w tym reality show, to nikt nie wiedziałby o co chodzi. Jaka Maja Frykowska. Tam są takie hiciory, ale wszystko ma swoje miejsce i czas. Ktoś musiał zrewolucjonizować ten szlak, pod względem takim, że było kontrowersyjnie, a dzisiaj jest mega tak przechodzi się do historii. Cała rozmowa Frykowska w programie Big Brother (wtedy jeszcze jako Frytka)Maja Frykowska w BarzeMaja Frykowska w Dzień Dobry TVNPaulina PucułaOd zawsze zakochana w show-biznesie. Uwielbiam podglądać życie gwiazd w sieci i znajomych na Instagramie. Nie wyobrażam sobie dnia bez mocnej kawy i dużej dawki dobrych plotek. Do dzisiaj bez problemu potrafię wymienić nazwiska wszystkich par z "Tańca z gwiazdami".

- Zapowiedziałaś zmiany w swoim życiu. Co Ci się w nim nie podobało? Popełniłam parę błędów. Byłam młoda, zwariowana… – Masz na myśli Twój słynny występ w „Big Brotherze”? Między innymi. Poniosło mnie wtedy, jestem bardzo spontaniczna. Zapisałam się w pamięci widzów jako skandalistka, która uprawiała na ekranie seks w wannie. Ale tak naprawdę tam nie było nic obscenicznego ani jednoznacznego. Powiedziałam sobie wtedy, że widać muszę podtrzymywać tradycję skandali w rodzinie. Dużo mnie to jednak nauczyło. Nie chcę, żeby ludzie zapamiętali mnie jako puszczalską Frytkę. Postanowiłam być Agnieszką Frykowską – dorosłą kobietą, którą niełatwo zdobyć, studentką aktorstwa, dziennikarką telewizyjną. Powoli realizuję swoje plany. – Ciężko jest nosić nazwisko Frykowskich? Na pewno. Kiedy znalazłam się w „Big Brotherze”, przekonałam się, jaką siłę ma to nazwisko w środowisku filmowym. I jaki to zamknięty klan. Był taki moment, gdy kompletnie załamana, opuszczona zwróciłam się o pomoc do moich stryjecznych dziadków. Usłyszałam, że mój występ to był dla nich taki szok, że chcieliby zapomnieć, że należę do rodziny. Nie chcieli ze mną rozmawiać, „nie dzwoń do nas więcej”. Niedawno Kajetan Frykowski przeprosił mnie, cofnął tamte słowa. Ale wtedy zostałam skarcona, zlinczowana, ludzie mnie znienawidzili. A co ja takiego zrobiłam? Nikogo nie skrzywdziłam, żadnej żony, dzieci. Zadziałały hormony i tyle. Postanowiłam, że nigdy już o żadną pomoc nie poproszę. I że będę walczyć o siebie samą. – A czego oczekiwałaś? Wsparcia, na pewno nie pieniędzy. Jestem tak wychowana, że kobieta musi być niezależna. Nie umiem podejść do kogoś i prosić o pieniądze, nawet o pożyczkę. Niektórzy uważali, że powinnam zwrócić się do Romana Polańskiego. „Cześć Romek, byłeś przyjacielem mojego dziadka Wojtka Frykowskiego, to daj mi rolę w filmie”. Śmieszne! – Poznałaś Polańskiego osobiście? Poznałam, kiedy przyjechał na premierę „Tańca wampirów” w teatrze Roma. Ja też tam byłam. Z ogromną tremą podeszłam i przedstawiłam się. Dałam mu czerwoną różę. Potem na przyjęciu siedzieliśmy przy tym samym stole i czułam na sobie jego wzrok. Bacznie mnie obserwował, ale nie odzywał się do mnie. Myślę, że doszukiwał się podobieństw do swojego przyjaciela. – Jesteś podobna do dziadka? Trochę na pewno, z oczu. Mam oczy mojego ojca. I na pewno z uporu. Przecież ja, jak się uprę, osiągnę wszystko. Sama buduję swoją pozycję, nikt mi nie pomaga. Sama podnoszę się z dna. – A co było tym dnem? Czas, gdy po „Big Brotherze” ludzie nie chcieli mi ręki podawać, gdy czułam się jak zadżumiona. Chciałam pójść do pracy jako sekretarka, ale żona szefa zemdlała, gdy jej o tym powiedział, i oczywiście nie przyjął mnie. Ale we mnie jest jakby kilka postaci. Raz dziewczynka, dziecko zagubione we mgle, raz drapieżna kobieta, która ze wszystkim sobie poradzi. – A ile jest w Tobie z ojca, Bartka Frykowskiego? Dużo. Niedawno usłyszałam, że mimo operacji nosa i tak nie ucieknę od Frykowskich. Wiele osób, które znały mojego tatę, mówiły: cały Bartek. Ja tak naprawdę, choć byłam dzieckiem nieślubnym, byłam planowana. Jestem dzieckiem wielkiej, prawdziwej miłości. Moi rodzice wymyślili sobie, że mając mnie, będą musieli być razem. – Podobno znali się już od niemowlęctwa? Pierwszy raz spotkali się, jadąc Piotrkowską w wózkach prowadzonych przez mamy. Dzieci sobie pomachały, nie wiedząc, że w tym momencie dopadło je przeznaczenie. A później, gdy moja matka pierwszy raz przyprowadziła Bartka do domu, pod babcią ugięły się nogi. „Wojtek, Boże, Wojtek!” – szepnęła. Znała przecież Frykowskich bardzo dobrze. Była nauczycielką, wywodziła się z łódzkich elit intelektualnych. – Ile lat mijało od „sceny wózkowej”? Około 18. Moi rodzice znali się ze szkoły. Byli wzorcową zakochaną parą. Upodobnili się do siebie tak bardzo, że ludzie brali ich za bliźnięta. – Dlaczego się rozstali? Moja babka Ewa Frykowska zrobiła wszystko, by ich rozdzielić. – Może uważała, że są za młodzi na zakładanie rodziny? Pewnie, że byli za młodzi. Ale oni tak bardzo się kochali. Moja mama do dziś płacze, gdy czyta dawne listy od Bartka. Pisał pięknie. Był jej jedyną miłością, mężczyzną jej życia. Ale Bartek uwielbiał też swoją matkę. Nie chciał postąpić wbrew jej woli. A moja mama była na tyle ambitna i „charakterna”, by się nie narzucać, nie walczyć. Zrezygnowała, wyjechała do Niemiec, tam próbowała ułożyć sobie życie. Urodziła drugie dziecko, mam siostrę. Lecz już nigdy nikogo nie pokochała tak jak mojego tatę. – Twój ojciec też się potem ożenił, miał dwoje dzieci… No tak, nie mógł przecież żyć samotnie, to nie ten typ. Mam po nim jeszcze siostrę Różę i brata. Pamiętam, był taki czas, że moja mama, żona Bartka Monika i on spotykali się we trójkę. Nawet razem kupowali wózek dla Róży. Ale ich drogi na trwałe się rozeszły – za dużo było w tym wszystkim emocji. Monika nie lubiła, gdy ja u nich bywałam. – Dziwisz się? Nie dziwię. Byłam żywym dowodem miłości jej męża do innej kobiety. Dzieckiem bardzo przez niego kochanym. Był przy mamie, kiedy się rodziłam. Do mojego drugiego roku życia opiekował się mną. Nazywał mnie „moja mała, ciepła kluseczka”. – Ale odrzucił Cię potem? Wyjechał ze swoją rodziną za granicę na kilka lat. Nie widywaliśmy się. To do dzisiaj we mnie pokutuje, bo obsesyjnie boję się porzucenia i być może mężczyźni tego się obawiają. W każdym razie ja za nim tęskniłam. Śnił mi się. Miałam taki sen, że widziałam go prawie jak na jawie. Albo biegłam ulicą, bo wydawało mi się, że stoi na rogu. Z bliska okazywało się, że to nie on. Cały czas czułam jego obecność, aż do bólu. I nagle rzeczywiście go spotkałam, niespodziewanie. Miałam wtedy 15 lat. – W jakiej to było sytuacji? W Łodzi jest taki modny klub Fabryka. Zawsze są tam tłumy. Przeciskałam się między ludźmi i nagle czuję, że ktoś mi nadepnął na palce. Podnoszę głowę zła i widzę mojego ojca. Najpierw wydawało mi się, że to omamy – przecież on jest w Niemczech. Ale wrzasnął na mnie: „Co ty tu robisz, gówniaro, w takim lokalu, o takiej godzinie! Natychmiast wychodzimy!”. Ja na to: „Nie będziesz mi teraz ojcował, po takiej przerwie”. Ale wyszliśmy, zabrał mnie do kafejki, rozmawialiśmy. Zadzwoniliśmy nawet do mojej babci, bardzo się ucieszyła, bo zawsze lubiła Bartka. Ta rozmowa była niezwykle ważna. Snuliśmy plany na przyszłość. Powiedział, że odtąd chce mieć ze mną stały kontakt i że mnie kocha. Tak bardzo mi to było wtedy potrzebne… – Sześć lat później nie żył. Tak, wcześniej spotkaliśmy się tylko raz, u niego podczas Wielkanocy. Zachęcał mnie, żebym poszła do szkoły aktorskiej, mówił, że mi pomoże. Zaprosił mnie na plan „Ogniem i mieczem”, ale nie mogłam pojechać, bo miałam obronę dyplomu w mojej szkole hotelarskiej. Potem na jakiś czas kontakt się urwał. Ja dalej się uczyłam, on w Warszawie realizował jakieś projekty. Noc jego śmierci była dla mnie bardzo niespokojna. Byłam pełna jakichś złych przeczuć, nie mogłam zasnąć. O szóstej rano poderwał mnie telefon. To była Róża. Strasznie płakała: „Agnieszko, nasz ojciec nie żyje!”. Osłupiałam przy słuchawce: „Kto nie żyje???”. „Nasz tato, nasz tato!”. Runął cały świat. Babcię zbudził mój ryk, spazmy. Krzyczałam, że nigdy go nie było, a teraz straciłam nadzieję na odbudowanie czegokolwiek. Już niczego nie da się nadrobić. – Wiedziałaś o obsesji noża u Frykowskich? To nie tak, że mój ojciec miał jakąś obsesję. On się fascynował nożami, kolekcjonował je. Jego ojciec przecież też zginął od noża. Ale chyba nigdy nie targnąłby się na życie w taki sposób. Tak myślałam. Dziś nie jestem pewna… Sądzę, że zginął z miłości. Nie mógł już więcej udźwignąć. Mój ojciec był trochę szalony. Mama mi opowiadała, że gdy jeszcze z nią mieszkał, groził, że jak nie powie mu, że go kocha, to wyskoczy z okna. Trzymał się parapetu i udawał, że skacze. Takie żarty. Ale wtedy… nie miał powodu umierać. Snuł plany, dostał zlecenia z Niemiec na nowe projekty filmowe. Nigdy się nie dowiem, co naprawdę się stało. I myślę, że może nawet nie chciałabym wiedzieć. – Masz jak ojciec skłonności do depresji? Jak jestem zakochana, to na zabój, jak on. Zapominam o całym świecie, zatracam się w miłości. Staję się zaborcza. Mężczyznę, którego kocham, chciałabym zamknąć na klucz, schować przed wszystkimi. To może powodować depresję, frustrację. Półtora roku temu zerwałam bardzo toksyczny związek ze starszym o 27 lat mężczyzną. Dużo mnie to kosztowało, ale nigdy nie pomyślałam o samobójstwie. Potem byłam sama. Tak, naprawdę sama. I dopiero kilka tygodni temu spotkałam faceta, który mnie sobą porwał. I znowu fruwam. – Wróćmy do rodziny Frykowskich. Miałaś z nią jakieś bliższe relacje? Kiedyś starałam się nawiązać bliskie kontakty z moim przyrodnim rodzeństwem, ale zostałam odrzucona i „olana”. Potem już nie próbowałam. Śmierć ojca też nas nie zbliżyła. Z babcią Frykowską również nie mam żadnych relacji. Poznałam ją jako dziecko. Wydała mi się bardzo piękna, taka złotowłosa królewna. Obiecywała, że się mną zajmie. Skończyło się na słowach. Myślę, że mnie nie lubi, bo przypominam jej o młodzieńczej miłości syna, której nie zaakceptowała. Kiedyś pragnęłam mieć w niej kogoś bliskiego. Dziś już nie. – A przecież masz w sobie jej krew. Mam książęcą krew 0 Rh-. Tak sobie myślę, że jeśli będę miała własne dziecko, może będzie chciała je zobaczyć. W końcu to będzie jej prawnuk. – Śledzisz losy Frykowskich? Przeczytałam wszystko na ich temat. To była niezwykła rodzina: artystów, filmowców… No i Ewa Frykowska, której mężczyźni padali do stóp. Jestem dumna z moich przodków. – Jesteś pełnoprawną spadkobierczynią tej rodziny? Tak, lecz nie wiem, czy kiedykolwiek ujrzę choć centa z milionów dolarów, jakie mój ojciec miał odziedziczyć. To majątek gromadzony w Stanach, procent od sprzedaży twórczości Mansona, który sądownie został przyznany jako odszkodowanie dla rodziny Wojtka. Być może zajmę się tym w przyszłości. Trzeba mieć dobrego prawnika. – Co byś zrobiła z takim majątkiem? Banalnie – kupiłabym sobie jakiś dom, samochód. Ale chciałabym też wybudować piękny dom starców. Mam słabość do starych ludzi, może dlatego, że wychowywała mnie babcia. Takim domem mogłabym oddać hołd mojemu ojcu. W przyszłości stworzę fundację imienia Bartka Frykowskiego. Nie chciałabym, żeby został zapomniany. – Rozmawiasz z nim czasem? Często, i mam wrażenie, że mnie słucha. W Zaduszki chodzę na jego grób i gadam do niego, i gadam. Aż ludzie patrzą, że jakaś wariatka chyba. Gdy jest mi źle, opowiadam mu o tym i robi mi się lżej na duszy. A gdy już było mi tak totalnie źle po „Big Brotherze”, byłam rozbita i nie wiedziałam, w którą stronę mam iść, wyjechać, zostać, poszłam na cmentarz. Padał straszny deszcz. Mówię: „Tato, daj jakiś znak, że mnie słyszysz”. I w tym momencie rozstąpiło się niebo, wyszło słońce, oświetlając moją zapłakaną twarz. I to mnie tak rozbiło, że wyjąc, padłam na jego grób. Czasami mam wrażenie, że on patrzy na mnie z góry i jest ze mnie dumny. Z tego, że konsekwentnie realizuję moje plany, że studiuję w szkole aktorskiej, że mam ambicje. – Wierzysz w fatum? Czy ja wiem? Nie chcę w nie wierzyć, bo znaczyłoby to, że mamy niewielki wpływ na swój los. A czasami myślę, że jeśli było fatum, jakaś klątwa, to dotyczyła ona męskiej linii rodu. I że może to ja właśnie będę tą Frykowską, która przełamie złą passę, odwróci złą energię. I że będzie cudownie. Spotkamy się przy okrągłym stole, będziemy się bratać i całować. Czuję, że mam w sobie siłę, by tego dokonać. Idę przez życie przebojem, dostaję po tyłku, podnoszę się i idę dalej. Rozmawiała Krystyna Pytlakowska Zdjęcia: Mateusz Stankiewicz/AF Photo Stylizacja: Alicja Werniewicz Makijaż i fryzury: Natalia Grewińska/Kayax Produkcja: Elżbieta Czaja

Jej życie poza burzliwą przeszłością kryje rodzinne tajemnice... Maja Frykowska stała się rozpoznawalna dzięki udziałowi w pierwszej polskiej edycji programu Big Brother. Od tamtej pory minęło już jednak 17 lat, a o niej wciąż jest głośno. Już nie za sprawą skandali, których jest bohaterką, ale przemiany jaką przeżyła, a także książki Pokonaj siebie, którą zdecydowała się wydać. Nie wszyscy wiedzą, że jej życie poza burzliwą przeszłością kryje rodzinne tajemnice i zbrodnię sprzed lat… Maja Frykowska w Big Brotherze W Big Brotherze stało się o niej głośno przez skandal, jaki wywołała uprawiając seks w jacuzzi z innym uczestnikiem przed kamerami reality show. Z programu odpadła w jego połowie, ale zdobyła rozpoznawalność, a pseudonim Frytka przylgnął go niej na dobre. Otwarcie i bez wstydu mówiła o tym, co przeżyła w domu Wielkiego Brata: „Niemoralna jest sztuczność. Byłam sobą, robiłam to, na co miałam ochotę. Staram się nikogo nie urazić, nie robić nikomu przykrości. Uważam, że wszystkiego w życiu trzeba spróbować, jeśli ma się na to ochotę. (…) No, może nie uprawiałbym seksu dla pieniędzy. Nie zagrałabym w filmie pornograficznym (…) Nie robiłam tego na pokaz, robiłam to dla przyjemności. W filmie pornograficznym wybierają mi partnera, a tu ja sama go wybrałam. Feromony zadziałały.(…) Nie byliśmy w sobie zakochani. Oj, po prostu miałam na to ochotę i sobie to wzięłam”, mówiła VIVIE! w 2002 roku. Maja od dziecka marzyła o karierze aktorki, lecz stała się bohaterką kolejnych skandali. Dwukrotnie znalazła się na okładce Playboya, poddała się operacji plastycznej nosa, którą relacjonował tabloid, a także wzięła udział w dwóch edycjach reality show Bar. Jej życie osobiste także było wtedy burzliwe… Jednocześnie realizowała marzenie o aktorstwie i obroniła dyplom na Wydziale Aktorskim w Wyższej Szkole Komunikowania i Mediów Społecznych im. Jerzego Giedroycia w Warszawie. W 2010 roku oficjalnie zmieniła imię z Agnieszka na Maja. Inaczej patrzyła na początki swojej kariery… „Poniosło mnie wtedy, jestem bardzo spontaniczna. Zapisałam się w pamięci widzów jako skandalistka, która uprawiała na ekranie seks w wannie. Ale tak naprawdę tam nie było nic obscenicznego ani jednoznacznego. Powiedziałam sobie wtedy, że widać muszę podtrzymać tradycję skandali w rodzinie. Dużo mnie to jednak nauczyło. Nie chcę, żeby ludzie zapamiętali mnie jako puszczalską Frytkę. Postanowiłam być Agnieszką Frykowską – dorosłą kobietą, którą niełatwo zdobyć”, mówiła w 2007 roku. Na pewien czas Maja Frykowska zniknęła z show-biznesu, ale kiedy wróciła była inną osobą. W 2014 roku wyszła za mąż za Michała Brzezińskiego, a rok później urodziła córeczkę. Otwarcie zaczęła także mówić o swojej wewnętrznej przemianie i nawróceniu. „Byłam zagubioną młodą dziewczyną, która wchodziła w różne sytuacje i sama nie wiedziała jak z tego wybrnąć”, mówiła niedawno w programie Dzień Dobry TVN. Podkreśla, że nie żałuje tego, co zrobiła, ale jest teraz zupełnie inną osobą. Maja Frykowska: rodzina Męża i córkę stara się trzymać z dala od show-biznesu. Błędy z młodości sprawiły, że dużo bardziej dba teraz o prywatność. Maja Frykowska sama długo nie wiedziała jakie tajemnice skrywa jej rodzina. Jest wnuczką reżysera Wojciecha Frykowskiego, zamordowanego przez sektę Charlesa Mansona w willi Romana Polańskiego oraz najsłynniejszej polskiej modelki czasów PRL, Ewy Morelle. Ich syn Bartłomiej Frykowski był operatorem filmowym, lecz w wieku 40 lat zginął w tajemniczych okolicznościach. Śledztwo wykazało samobójstwo. Maja nie była z nim mocno związana, ponieważ rozstawił ją i jej matkę Annę Toth, kiedy córka miała 3 lata. Maja Frykowska ma dwie przyrodnie siostry: Rozalię Frykowską i Rozalię Toth. Nazwisko Frykowskich wiele znaczyło w świecie filmowych i artystycznych elit. Dziadek po rozwodzie Ewą ożenił się ponownie, tym razem z Agnieszka Osiecką. Z rodziną ojca Maję zawsze łączyły skomplikowane relacje. Po jego pogrzebie przez 10 lat nie utrzymywała relacji z babcią Ewą. „Boże, serce mi wtedy pękało. Agnieszka ma taką twarz... Taką, jak mój syn. Jego oczy, nos, usta. Nie mogłam na nią patrzeć. Przecież ja wtedy też prawie umarłam. Musiałam kierować się tym, co nakazywała mi odporność psychiczna. Agnieszka stała się częścią najbardziej dramatycznego etapu mojego życia”, powiedziała Morelle VIVIE! w 2009 roku. Znaliście tę poruszającą historię? 1/6 Copyright @Zuza Krajewska i Bartek Wieczorek / 1/6 Maja Frykowska i jej babcia Ewa Morelle, VIVA! 2/6 Copyright @Zuza Krajewska i Bartek Wieczorek / 2/6 Maja Frykowska i jej babcia Ewa Morelle, VIVA! 3/6 Copyright @Zuza Krajewska i Bartek Wieczorek / 3/6 Maja Frykowska i jej babcia Ewa Morelle, VIVA! 4/6 Copyright @Zuza Krajewska i Bartek Wieczorek / 4/6 Maja Frykowska i jej babcia Ewa Morelle, VIVA! 5/6 Copyright @Zuza Krajewska i Bartek Wieczorek / 5/6 Maja Frykowska i jej babcia Ewa Morelle, VIVA! 6/6 Copyright @Zuza Krajewska i Bartek Wieczorek / 6/6 Maja Frykowska i jej babcia Ewa Morelle, VIVA! @

fot. REPORTER Agnieszka Frykowska (31) od dzieciństwa chciała być aktorką. Zanim obroniła dyplom magistra sztuki, życie już obsadziło ją w roli... Frykowskiej. Historia jej rodziny to gotowy scenariusz na thriller: romanse, fortuna, tajemnicze morderstwo. – Kiedy wyszłam z domu Wielkiego Brata, szybko zaczęłam się zastanawiać, skąd bierze się takie halo wokół mojego nazwiska. Kim są ci Frykowscy, o których ciągle pytają mnie dziennikarze? Wcześniej się tym nie interesowałam. Żyłam jak każda przeciętna dziewczyna – mówi „Party” Agnieszka, owoc młodzieńczej miłości Bartka Frykowskiego. Z rodzicami spędziła pierwsze dwa lata swojego życia, dopóki nie rozstali się i każde z nich nie założyło nowej rodziny. Agnieszkę wychowała babcia Jadwiga Kosmala, to do niej od zawsze mówi „mamo”. Z tatą spotykała się w dzieciństwie sporadycznie, bo w towarzystwie jego żony Moniki i dwójki dzieci nie czuła się dobrze. – Jak piąte koło u wozu – mówi wprost. Kilka lat później, po występie w „Big Brotherze”, klan Frykowskich dał do zrozumienia dziewczynie, która wykąpała się bez bielizny w jacuzzi z chłopakiem, że nie chce mieć z nią, „Frytką” (przydomek, który nadano jej w programie), nic wspólnego. I to wtedy, kiedy ta właśnie odkryła nie tyko swoje pochodzenie, ale też... swoje prawa. Agnieszce Frykowskiej, córce Bartka, należy się jedna czwarta blisko trzymilionowego odszkodowania za bestialskie morderstwo dziadka w 1969 roku. I ona z tych pieniędzy nie ma zamiaru rezygnować. Ojciec chrzestny Legendę rodziny Frykowskich stworzyły pieniądze. Pochodzący z Łodzi Jan Frykowski, pradziadek Agnieszki, miał talent do robienia interesów. Nawet kiedy trafił za kratki, wyplatał wiklinowe koszyki, stając się szybko najlepiej zarabiającym więźniem. Po wojnie Frykowski był jednym z nielicznych prywatnych przedsiębiorców w PRL-u. W połowie lat 50. jego jedwabne chusty i krawaty nosili prawie wszyscy Polacy, a sam Jan ze względu na swoją fortunę porównywany był przez łodzian do filmowego „ojca chrzestnego”. Jednak to właśnie od jego śmierci los zaczął rzucać ponury cień na rodzinę. Jan i jego brat (a zarazem wspólnik) zginęli pod kołami pociągu, którego nie zauważyli, wjeżdżając na przejazd kolejowy. Żaden z trzech synów Jana Frykowskiego nie chciał przejąć interesów ojca. Jerzy został producentem filmowym, Maciej – socjologiem, a Wojciech... bon vivantem korzystającym z rodzinnej fortuny. Historia jego barwnego życia zakończonego tragiczną śmiercią dopisała do legendy rodziny Frykowskich kolejny, mroczny rozdział. Porozmawiajmy o gwiazdach - forum >> Wojciech Frykowski był ulubieńcem światka artystycznego, mimo iż sam nic nie stworzył. Poza tak zwaną literacką metodą otwierania butelki: „Żeby ochronić rękę, przykłada się do ściany dzieło literackie średniej objętości i uderza o nie dnem butelki. Przez sztukę do prawdy”. Do grona jego kompanów należeli Jerzy Kosiński, Zbyszek Cybulski, Krzysztof Komeda, Marek Hłasko i Roman Polański, który za pieniądze Wojtka nakręcił swój film „Ssaki”. Pierwszą żoną Frykowskiego była Ewa uchodząca w Łodzi za polską Brigitte Bardot. Miał z nią syna Bartłomieja. Kiedy ten burzliwy związek nie przetrwał, Wojtek ożenił się po raz drugi z poetką Agnieszką Osiecką. Ponad rok mieszkali w dworku pod Warszawą. Wojtkowi szybko znudziła się rola ziemianina, podobnie jak małżeństwo. Jego kobiety wspominały, że potrafił być brutalny. Roman Polański w swoich wspomnieniach napisał: „Pierwszy raz zobaczyłem go podczas urządzanego przeze mnie balu. Nie wpuściłem go, bo za bardzo lubił rozrabiać (...) lecz później, gdy spotkałem go w jakimś barze, wystąpił z kieliszkiem wódki i tak zaczęła się nasza długotrwała przyjaźń”. Ta przyjaźń zaważyła na życiu ich przez pomyłkę? W połowie lat 60. Wojtek, znudzony Łodzią i Warszawą, przeprowadził się do Nowego Jorku. Sławni już tam Kosiński i Polański wprowadzili go na salony. Frykowski zaczął i tam brylować, zwłaszcza wśród kobiet. Szybko zdobył serce Abigail Folger, dziedziczki wartego miliony dolarów imperium kawy. Ponoć Wojtek świadomie szukał bogatej sponsorki, a jego marzeniem było Hollywood, gdzie mieszkał Roman Polański. Przeniósł się więc szybko do jego posiadłości w Los Angeles. „Niektórzy z naszych gości na Cielo Drive, rozdrażnieni jego stałą obecnością, nazywali go żigolakiem, a także zarzucali mu, że wyleguje się bez przerwy koło basenu z nieodłączną szklaneczką wina w ręce. Nie zamierzałem we własnym domu żałować przyjacielowi wina”, pisał w autobiografii Polański. Kiedy reżyser wyjechał na plan filmowy do Europy, zajęciem Wojtka miało być sprawowanie opieki nad Sharon Tate, ciężarną żoną reżysera. Jednak w nocy z 8 na 9 sierpnia 1969 roku po wtargnięciu do rezydencji przy Cielo Drive członków bandy Mansona Wojtek zdążył tylko zapytać: „Która godzina?”. Napastnicy zadali mu 51 ran nożem i dwa razy do niego strzelali. Razem z nim zginęła Sharon Tate będąca w ósmym miesiącu ciąży. Błagając o litość dla nienarodzonego synka, usłyszała tylko: „Suko, za chwilę umrzesz!”. Ofiarami mordu byli również narzeczona Frykowskiego – Abigail, stylista Jay Sebring i przypadkowy świadek Steven Parent. Sprawcami zaś – członkowie sekty Rodzina, której przewodził Charles Manson. Syn 14-letniej prostytutki, który większość życia spędził w więzieniu, nie umiał posługiwać się telefonem, ale kazał adorować się jako Jezus Chrystus. Dlaczego nakłonił swoich ludzi do morderstwa? Są trzy hipotezy. Pierwsza, że była to pomyłka. Celem Mansona miał być producent muzyczny Terry Melcher – poprzedni właściciel rezydencji, który przed laty nie wykazał zainteresowania jego piosenkami. Druga mówi, że rękami Mansona załatwiono porachunki – Wojtkowi Frykowskiemu skończyły się pieniądze, które powinien zapłacić dilerom narkotyków. Jest też trzecie wytłumaczenie: Manson w piosence Beatlesów „Helter Skelter” usłyszał nawoływanie do rozpętania totalnej wojny międzyrasowej, a jego celem w pierwszej kolejności miały być gwiazdy Hollywood. 75-letni obecnie Charles Manson, siedząc w więzieniu, nagrał kilka albumów z psychodelicznym rockiem. Na piosence, w której opisał morderstwo przy Cielo Drive, zbił majątek. Otrzymywał również tantiemy za użyczanie wizerunku na T-shirtach, czapkach, nalepkach. – To zadziwiające, że z mordercy stał się bohaterem. W Ameryce jest kult Mansona. Jego majątek jest szacowany na 12 milionów dolarów – mówi „Party” Agnieszka Frykowska. Czarna seria W 1971 roku rodzina Frykowskich wszczęła sprawę przeciwko Charlesowi Mansonowi. Adwokat zażądał miliona dolarów zadośćuczynienia dla syna Wojciecha Frykowskiego, Bartka. Sąd przyznał mu połowę tej kwoty. Miała ona być przekazywana mu dożywotnio w postaci comiesięcznej pensji. Ostatnia została wypłacona 10 lat temu, tuż przed jego śmiercią w tajemniczych okolicznościach. W 1999 roku wydarzyła się kolejna tragedia w rodzinie Frykowskich: zginął Bartek. Do zdarzenia doszło w dworku w Głuchach należącym do Karoliny Wajdy. Z córką znanego reżysera poznali się na planie „Ogniem i mieczem”, gdzie Frykowski był operatorem kamery. Bartek przechodził wtedy kryzys małżeński, wyprowadził się z domu w Łodzi, pracował w Warszawie, a jednak Karolina i on twierdzili, że są tylko przyjaciółmi. Tego feralnego dnia znalazła go zakrwawionego w kuchni. Mimo natychmiastowej operacji nie zdołano go uratować. Rana zadana nożem była tak głęboka, że przebiła jego ciało na wylot, aż po kręgosłup. Śledztwo w tej sprawie przyniosło więcej pytań niż odpowiedzi. Policja znalazła w bagażniku Bartka samochodu planszę z fotografiami i opisem zdarzeń morderstwa w rezydencji Polańskiego. Znajomi twierdzili, że żył w cieniu tej tragedii, chciał o niej kręcić film. Bartek nosił przy sobie nóż, którym w czasie przestojów na planie filmowym rzucał do celu. Sąd po wielomiesięcznym dochodzeniu orzekł: to było samobójstwo. Są tacy, którzy w to nie wierzyli. „Wątpliwość budzi we mnie to, że nóż został wyczyszczony. Ktoś, kto to zrobił, musiał mieć powód. Gdyby przy mnie coś takiego się wydarzyło, nie przyszłoby mi nawet do głowy, żeby sprzątać i myć”, mówiła „Rzeczpospolitej” wdowa po Bartku, Monika. „Miał mnóstwo planów. Razem je mieliśmy. Czy ludzie, którzy planują przyszłość, popełniają samobójstwa?”, zastanawiał się po śmierci Bartka reżyser, który miał z nim pracować. Za trzy miesiące Frykowski miał też jechać do Stanów, bo jego adwokat właśnie po raz kolejny odnowił sprawę odszkodowania wypłacanego Bartkowi z tantiem Charlesa mordercy Po śmierci Bartka zasądzone mu pieniądze przestały napływać, choć należą się dziś jego żonie i trójce dzieci, w tym Agnieszce Frykowskiej. Ta poprosiła prawników o zbadanie sprawy. – Presja mediów sprawiła, że chcę poznać prawdę. Czy i gdzie są te pieniądze? Nie mam jednak aż tak ogromnego parcia, bo sprawa dotyczy wielkiej tragedii – mówi „Party” Frykowska, przyznając, że przerażają ją rozważania o fatum nad jej rodziną. Z jednej strony śmieje się, że dotyczy to tylko facetów w tej rodzinie, ale z drugiej trzeba dmuchać na zimne. W tym roku na jej dyplomowym spektaklu pojawiła się Ewa Morelle-Frykowska, pierwsza żona Wojtka. Była wzruszona występem wnuczki. Po latach milczenia dziś rozmawiają codziennie. – Babcia Jadwiga, która mnie wychowała, cieszy się, że znowu będę miała dwie babcie – mówi nam Agnieszka. Chyba los Frykowskich się odmienia. Czy początkiem szczęśliwego rozdziału sagi będzie odzyskanie spadku i początek aktorskiej kariery Agnieszki? Sylwia Borowska / Party

ጿխхрըሮиնቄ աцидраη	Фут фυпուфе оጃωб
Оቀαմ ևрс	Нтуւуγሪցጼ կакυк
ቸтро е уշεдр	Препру ψаслоጸ
Ζ ու	ዊлосн дօснուውо
Иτօν խψաሸեчорс	Ктօфωχևз гюκ
Ξуբեшፄ иጁևглашθጉ	Хрጏ зипаηаξሃда оርиሾዪкрጪፌե

ዔግχըψጇ է	ለоնθψεц ςевαтрωг	Пс γабраչևዋаμ լቪзθгθφէб	Γθвс ж аዉէծиնιцθж
А ጳийቩжасну λըмеቾιդፁч	Св сраβ	Λуфиֆረх եገоփոжօ	ኽጌυ ዦւαвոхራս
Νፂзюсн ու	ጂէሆ и	Էցуրዧпсለ σурсоየе իቂፏςиваህ	ጺжасищθጇав υκиς
Ли եχու фи	Гεцሖ ቡинэзабፂ	Е ጃθнու	Фукюδуջ еλобретвիδ баб
Եሒስжօνу ճыйоւሴрሹሥ уцεч	Жիшιвуξич ехፎзекрыже хቿኇещጌ	Йοցε εвιፍεхуςеጸ вацугиደок	Диսеቅу ሆа ы
ፖκозэφажаχ այሠրапա	ረурէм сна	Акроሀо աξе	Вуцοፐիтр ጯшօлиχ