Czy pies może być uczulony na obrożę przeciwpchelną? Obroże przeciwpchelne nie uczulają, lecz mogą wywołać miejscowe podrażnienia, gdy są na przykład zbyt ciasno zapięte albo nazbyt intensywnie wydzielają substancje pchłobójcze. Preparaty antypchelne i równocześnie antykleszczowe działają przez trzy miesiące na pchły i miesiąc na kleszcze. Stosowanie ich co miesiąc nie szkodzi? Każdy preparat jest substancją chemiczną, obcą dla organizmu, dlatego trzeba stosować go rozsądnie. Jeśli zagrożenie kleszczami jest duże, to musimy niestety aplikować go co miesiąc. Jeśli nie chodzimy po chaszczach, to wystarczy stosować go raz na trzy miesiące. Jakie jeszcze pasożyty zagrażają skórze zwierzaka? Oprócz tych żyjących na powierzchni skóry, jak pchły, są i takie, które drążą w niej kanały, np. świerzbowiec lub nużeniec, który może wywoływać stan zapalny mieszków włosowych zwany nużycą. To popularna choroba, szczególnie u młodych zwierząt. Gdy pies się drapie, mniej wnikliwi weterynarze diagnozują zwykle na oko grzybicę. Jakie badania mogą potwierdzić trafność tej diagnozy? Na nieuzbrojone oko grzybicy nie da się rozpoznać. Trzeba pobrać włos i zbadać go pod mikroskopem. Aby ustalić rodzaj grzyba, należy przeprowadzić badanie hodowlane, trwające co najmniej miesiąc. Rozwarstwienie i pękanie pazurów też spowodowane jest grzybicą? Związane jest ono z zaburzeniami rogowacenia naskórka. Często cierpią na nie psy mające przez długi okres problemy ze skórą. Kiedy pies jest najbardziej narażony na grzybicę? Wówczas, gdy w jego otoczeniu żyje kot lub świnka morska – te zwierzęta są nosicielami grzybów. Jakimi chorobami nasz czworonóg może się zarazić od innego psa? Oprócz grzybicy zaraźliwy jest świerzb. Dlatego podczas leczenia powinniśmy zadbać, by nie narażać innych zwierząt. Sami też możemy się zarazić, więc zanim dotkniemy psa, załóżmy gumowe rękawiczki. My też możemy zarazić psa jakąś chorobą skóry? Tak – na przykład grzybicą paznokci. Podobno zapalenie ucha u psa może mieć przyczyny dermatologiczne? Prawie zawsze zapalenie ucha zewnętrznego świadczy o jakiejś chorobie pierwotnej. Towarzyszy alergii pokarmowej, czyli nietolerancji na składniki jedzenia, i zdarza się, że jest jej jedynym objawem. Aby ją wykluczyć, lekarze zalecają przejście na specjalną dietę, która trwa od 6 do 10 tygodni. Właściciele psów nie chcą się na to zazwyczaj zgodzić, bo nie widzą związku między zapaleniem ucha a alergią pokarmową. Jak jeszcze objawia się alergia pokarmowa? Zmianami skórnymi. Zaledwie w 10 proc. przypadków towarzyszą jej objawy dotyczące przewodu pokarmowego. Dlatego aby sprawdzić, czy zwierzę rzeczywiście na nią cierpi, trzeba zastosować dietę, która nie uczula. Nie można wtedy podawać psu niczego poza tym pokarmem. Ordynując taką dietę, nie staramy się jeszcze ustalić, na co konkretnie zwierzę się uczuliło, tylko sprawdzić, czy w ogóle jest uczulone. Jeśli tak, to po jej zastosowaniu zmiany skórne znikną.

utworzone przez | kw. 8, 2021 | 2021, Blog | Czerniak jest nowotworem pochodzącym z komórek barwnikowych. Najczęściej lokalizuje się na skórze, w jamie ustnej i na pazurach. Czerniaki skórne często mają charakter niezłośliwy, czerniaki jamy ustnej i pazurów najczęściej są złośliwe. fot. 1 Czerniak złośliwy – objawy Czerniak jamy ustnej. Właściciele trafiają do lekarza weterynarii z powodu występowania u swojego psa nadmiernego ślinienia, przykrego zapachu i krwawień z jamy ustnej oraz problemów ze zjadaniem karmy. Czerniaki łożyska pazura mogą powodować obrzęki palca, kulawiznę i odpadnięcie pazura. Czerniaki skórne zazwyczaj nie dają objawów. Na skórze widoczny jest ciemny guz (fot. 1). Czasami występują czerniaki pozbawione barwnika. Rozpoznanie Rozpoznanie wymaga wykonania biopsji cienkoigłowej lub pobrania wycinka (fot. 2). Po zabiegu do badania histopatologicznego przesyła się cały guz. Badania dodatkowe: mają na celu ustalenie stanu klinicznego pacjenta i ocenę stadium nowotworu. Wykonuje się badania krwi, zdjęcia rentgenowskie klatki piersiowej i badanie usg jamy brzusznej. Jeżeli okoliczne węzły chłonne są powiększone, to należy pobrać nich bioptat (ewentualne przerzuty). fot. 2 Czerniak złośliwy – postępowanie Najskuteczniejszą metodą leczenia czerniaka jest chirurgiczne usunięcie guza! Czerniaka należy usuwać z dużym zapasem tkanki, a następnie wysłać do histopatologa, w celu oceny granicy cięcia (fot. 3, 4). fot. 3 Całkowite usunięcie czerniaka skóry w wielu przypadkach prowadzi do wyleczenia. Czerniaki jamy ustnej i pazurów mają tendencje do miejscowej wznowy i dają odległe przerzuty do płuc i narządów. Średni czas przeżycia psów po chirurgicznym usunięciu czerniaków w tych lokalizacjach, jeżeli nie zostanie wprowadzone dodatkowe leczenie przeciwnowotworowe, wynosi 6-8 miesięcy. Psy, u których stwierdzono przerzuty lub usuwany guz jest większy niż 2 cm, żyją znacznie krócej. Radioterapia. Lecznicze naświetlania są w Polsce w weterynarii na razie mało popularne. Naświetlać można guzy nieoperacyjne lub okolicę, z której nowotwór został usunięty. Radioterapia może opóźnić odrastanie niecałkowicie usuniętego guza lub spowolnić wzrost guza nieoperacyjnego, wydłużając czas przeżycia zwierzęcia. Chemioterapia. W przypadku czarniaka złośliwego chemioterapia może spowalniać wzrost i rozsiew nowotworu. Elektrochemioterapia. Jest to nowa metoda miejscowego leczenia wielu nowotworów złośliwych. W czasie zabiegu usuwania guza lub po wygojeniu rany operacyjnej tkanki są ostrzykiwane lekami przeciwnowotworowymi i następnie komórki nowotworowe „uczula się” na działanie leku impulsami elektrycznymi (fot. 5). fot. 4 Rokowanie i dalsze postępowanie Rokowanie przy czerniaku złośliwym jest dobre do złego. Małe, wcześnie wykryte guzy, mogą być całkowicie wyleczalne. Czerniaki jamy ustnej i pazurów rokują gorzej. Pies, u którego stwierdzono złośliwego czerniaka, powinien być poddawany regularnym kontrolom lekarsko-weterynaryjnym: przez pierwsze 1,5 roku co 2-3 miesiące, potem co 6 miesięcy. Kontrolne badania obejmują pełne badanie kliniczne, zdjęcia rtg klatki piersiowej, usg jamy brzusznej i badania krwi. Autor: lek. wet. Maja Ingarden Chcesz być na bieżąco informowany o nowych artykułach na blogu klinicznym? Śledź nas na facebook’owym fanpage!

Nowotwory skóry stanowią aż 30% wszystkich nowotworów u psów. Jakie są ich przyczyny? Jak wygląda droga od pierwszej wizyty do rozpoczęcia leczenia? Jakie są najczęściej występujące rodzaje raka skóry u psa? Odpowiedzi na te i wiele innych pytań znajdziesz w naszym poradniku. Przyczyny raka skóry u psa Nie do końca wiadomo, co dokładnie wywołuje chorobę, ale dzięki badaniom naukowym udało się ustalić kilka czynników, które mogą wpływać na jej rozwój. W większości przypadków rak jest wywoływany przez spontanicznie zachodzące mutacje w genach. By rozwinął się nowotwór, nie wystarczy jedna nieprawidłowość, trzeba licznych defektów w chromosomach i molekułach genetycznych – właśnie dlatego choroba nowotworowa zarówno u ludzi, jak i u zwierząt najczęściej pojawia się w podeszłym wieku. Coraz więcej wiadomo o czynnikach środowiskowych, które są odpowiedzialne za rozwinięcie się raka. Wśród nich wyróżniamy między innymi czynniki biologiczne, czyli: wirusy i drobnoustroje chorobotwórcze, pasożyty oraz hormony. Drugą, ważną grupą są czynniki chemiczne, do których można zaliczyć przede wszystkim: barwniki, metale ciężkie, środki konserwujące oraz związki toksyczne. To nie jedyne przyczyny środowiskowe, poza tym istotne są również czynniki fizyczne, między innymi promieniowanie UV. Kto jest najbardziej narażony? Czy rasa ma znaczenie? Tak samo, jak w przypadku każdej innej choroby nowotworowej najbardziej narażone są starsze osobniki. Jednak rasa zwierzaka również nie jest bez znaczenia. Według najnowszych wyników badań część psów może być bardziej narażona na rozwinięcie się danego typu nowotworu skóry. Na przykład rak płaskokomórkowy najczęściej występuje wśród beagli, dalmatyńczyków i whippetów. Z kolei podstawnokomórkowy jest diagnozowany przede wszystkim u owczarków szetlandzkich oraz pudli. Jedną z najbardziej narażonych ras jest golden retriever, ponieważ dotyczy go zwiększone ryzyko zachorowania na aż 5 rodzajów raka skóry u psa, w tym: guz mieszków łojowych;włókniak;guz z komórek tucznych;ziarniak grzybiasty;histiocytoza złośliwa. Do innych ras, u których często diagnozuje się tego typu nowotwory, należą bokser, siberian husky i labrador. Rak skóry u psa – objawy Objawy nowotworu skóry mogą się różnić w zależności od rodzaju i lokalizacji guza. Pierwszym zauważalnym symptomem jest pojawienie się zmiany skórnej. Właśnie dlatego niezwykle ważne jest codzienne oglądanie swojego psa, szczególnie jeśli posiada on długą sierść, w której ciężej dostrzec wszelkie nieprawidłowości. Jak wygląda rak skóry u psa? Zdjęcia, które znajdziesz w internecie, przedstawiają różne rozmiary i kształty guzów. Nigdy nie próbuj sam diagnozować swojego pupila! Każda zmiana powinna zostać zbadana przez lekarza weterynarii! Niektóre nowotwory skóry mogą wywoływać stany zapalne oraz krwawienia. Objawami, które często towarzyszą chorobie, są: swędzenie;nadmierne wylizywanie zmiany;apatia i zmęczenie. Rozpoznanie nowotworu skórnego. O badaniu histopatologicznym Na początku wizyty weterynarz przeprowadza wywiad z opiekunem i bada zmianę palpacyjnie. Czekając na badanie, przypomnij sobie, kiedy dokładanie pojawiły się wszystkie objawy, by lekarz miał możliwie jak największą wiedzę na temat twojego pupila. Podczas oględzin możliwe jest ustalenie, czy guz jest związany z naskórkiem, skórą właściwą czy tkanką podskórną, a także czy zmiana w skórze jest pojedyncza czy rozsiana. Ostateczną diagnozę stawia się dopiero po otrzymaniu wyników badania histopatologicznego. Chociaż badanie laboratoryjne krwi nie jest kluczowe do postawienia rozpoznania, zawsze powinno być wykonane. Pozwala ono ocenić ogólny stan pacjenta i zweryfikować, czy nie pojawiły się objawy wywoływane przez niektóre typy nowotworów. Niezwykle ważne są badania obrazowe. Badanie radiologiczne klatki piersiowej wykonuje się przede wszystkim w celu ocenienia stadium zaawansowania choroby nowotworowej. Bywa niezwykle przydatne także w przypadku guzów naciekających oraz zamian zlokalizowanych blisko kości. USG jamy brzusznej, a w szczególności śledziony, wątroby i nerek jest wykorzystywane do oceny stopnia zaawansowania raka skóry u psa w przypadku występowania guzów składających się z komórek tucznych. Poza tym obydwa badania pozwalają ocenić stan węzłów chłonnych. Biopsja aspiracyjna cienkoigłowa to najważniejsze badanie w przypadku zmian na skórze psa. W zależności od rodzaju i lokalizacji zmiany pozwala ona na ostateczną diagnozę lub określenie stopnia złośliwości nowotworu skóry. Badania kliniczne są niezwykle ważne w diagnostyce i absolutnie nie powinno się z nich rezygnować. Leczenie nowotworu u psa W przypadku pojedynczych zmian skórnych najlepsze efekty daje leczenie chirurgiczne. Niestety całkowite usunięcie zmiany nowotworowej skóry może okazać się niemożliwe w przypadku guzów naciekających lub w sytuacji, kiedy przed zabiegiem przeoczono przerzuty. Czasem zdarza się, że zmiana zostanie usunięta ze zbyt małym marginesem bezpieczeństwa, co skutkuje wznową i rozrostem nowotworu. W przypadku, kiedy chirurgiczne leczenie guza skóry okazuje się niewystarczające, lekarze zwykle zalecają chemioterapię. Część nowotworów jest całkowicie odpornych na działanie cytostatyków, inne reagują dobrze na wybrane z nich. Tego typu leczenie bardzo obciąża organizm, dlatego w przypadku pacjentów w podeszłym wieku i ogólnym złym stanie może okazać się niemożliwe do przeprowadzenia. Radioterapia jest trudnodostępna w Polsce, w związku z czym stosuje się ją niezwykle rzadko. Poza wyżej wymienionymi metodami niezbędne jest stosowanie dodatkowego leczenia, które wzmocni organizm pacjenta, zalicza się do nich między innymi płynoterapia. Rokowania. Jakie są szanse na wyleczenie? Istnieją różne rodzaje raka skóry u psa i każdy z nich jest inny, w związku z czym nie sposób jednoznacznie określić szans na wyleczenie. Wcześnie leczone guzy o charakterze łagodnym zwykle nie powracają po ich wycięciu, ale przy niektórych nowotworach dających przerzuty rokowania są ostrożne. Nie bez znaczenia jest również wiek psa, młody zwierzak ma o wiele większe szanse na przeżycie chemioterapii i całkowite wyleczenie. Rodzaje nowotworów skóry Rak skóry u psa może atakować różne tkanki i przybierać różnorodne formy. Najczęściej spotyka się łagodne nowotwory, które nie dają przerzutów. Wśród nich wyróżnia się przede wszystkim: raka podstawnokomórkowego;tłuszczaka;brodawczaka;histiocytomę skórną. Złośliwe nowotwory skóry występują dwa razy rzadziej, są to między innymi: czerniak;mięsak;rak płaskonabłonkowy;guz komórek tucznych. Rak płaskonabłonkowy skóry u psa Ten złośliwy typ nowotworu stanowi ok. 5% wszystkich zachorowań na raka skóry u psa. Zmiany zwykle pojawiają się w miejscach słabo owłosionych, które są narażone na działanie promieniowania UV, czyli na kończynach, mosznie, nosie, palcach oraz wargach, jednak zdarzają się przypadki guzów w jamie ustnej. Najczęściej przybiera formę pojedynczej, wrzodziejącej zmiany, ale wraz z rozwojem choroby pojawia się owrzodzenie i krwawienie. Kluczowe jest szybkie usunięcie guza, a w przypadku, kiedy nie jest to możliwe, stosuje się krioterapię lub miejscową chemioterapię. Mastocytoma, czyli guz z komórek tucznych Mastocytoma stanowi aż 20% wszystkich zachorowań na nowotwór skóry u psa. Chociaż dotyka głównie starszych osobników, zdarza się, że diagnozuje się ją nawet u kilkumiesięcznych szczeniąt. Zmiany o niskim stopniu złośliwości zwykle są pojedyncze i wolno rosną, natomiast agresywne guzy często występują mnogo oraz charakteryzuje je szybki przyrost. Wspólną cechą dla wszystkich zmian tego typu jest czerwone ubarwienie spowodowane wydzielaniem się to nie jedyny skutek działania tej substancji, wywołuje ona również takie objawy, jak: niedokrwistość;owrzodzenie żołądka;wymioty;czarne stolce;perforację jelita. Podstawą leczenia jest usunięcie zmiany w obrębie zdrowej tkanki z odpowiednim marginesem bezpieczeństwa. Dodatkowo stosuje się również chemioterapię i radioterapię. Mięsaki tkanek miękkich Mięsaki tkanek miękkich stanowią ponad 20% wszystkich nowotworów złośliwych skóry. Głównie występują u psów w średnim i starszym wieku. Guzy tego typu często osiągają duże rozmiary i dają przerzuty do odległych narządów wewnętrznych, jak np. żołądek, śledziona czy wątroba. Nierzadko wrastają w okoliczne tkanki miękkie, co utrudnia ich chirurgiczne usunięcie i zmniejsza szanse na całkowite wyleczenie zwierzaka. Guz mieszków włosowych i gruczołów łojowych Rak skóry u psa może wywodzić się również z komórek budujących mieszki włosowe czy gruczoły łojowe. Większość z nich ma charakter łagodny, z wyłączeniem gruczolakoraków, które są złośliwe i wymagają natychmiastowej interwencji chirurgicznej. Występuje często u psów w starszym wieku, ale zdarzają się również przypadki zachorowań wśród młodszych pacjentów. Bezwłose guzy przybierają różne kształty i rozmiary w zależności od stopnia zaawansowania choroby. Profilaktyka. Jak zmniejszyć ryzyko zachorowania na raka skóry u psa? Rak skóry u psów powstaje w wyniku licznych mutacji zachodzących w chromosomach i molekułach genetycznych. Co prawda nie da się całkowicie wyeliminować ryzyka zachorowania, ale można znacznie je zmniejszyć. Podstawą profilaktyki powinna być ochrona zwierzaka przed szkodliwym promieniowaniem UV. Pies nie powinien wychodzić w godzinach najsilniejszego nasłonecznienia, warto również pamiętać, by nie strzyc pupila zbyt krótko i stosować kremy ochronne z filtrem UV dla zwierząt. Poza tym należy zadbać o to, by czworonóg nie miał dostępu do żadnych substancji toksycznych oraz spożywał wysokiej jakości karmę. Nie zawsze da się zapobiec zachorowaniu, ale dzięki regularnej kontroli skóry można szybko zauważyć zmiany i rozpocząć leczenie, co znacznie zwiększa szanse zwierzęcia na przeżycie. Pamiętaj, że aż 2/3 zmian guzów u psów to zmiany o charakterze łagodnym, które leczy się stosunkowo łatwo. Rak skóry u psa to nie wyrok. Jeśli zauważysz o swojego pupila guzek, nie przejmuj się. Przede wszystkim może być to zmiana dermatologiczna, a nawet jeżeli twój zwierzak zachorował na nowotwór, nie musi to oznaczać smutnego zakończenia. Guzy mogą być łagodne i złośliwe, a szanse na całkowite wyleczenie każdego z nich mogą różnić się od siebie. Pamiętaj, że im wcześniej udasz się do lekarza, tym większe prawdopodobieństwo, że twój pupil wyzdrowieje!

Co to jest chłoniak u psa i jakie daje objawy? Jak wygląda leczenie i czy możliwe jest całkowite wyleczenie psa? Jaki jest koszt leczenia psa z chłoniakiem? Czy można psa wyleczyć sterydami? Na czym polega chemioterapia psa z chłoniakiem?Rak to plaga dzisiejszych czasów, która rozpowszechnia się także wśród psów i kotów. Przeczytaj, czym charakteryzuje się chłoniak, jak się go leczy i jakie są rokowania. Czym jest chłoniak? Chłoniak jest jednym z najczęściej występujących nowotworów złośliwych u psów. Na tę odmianę raka choruje do nawet 20% wszystkich psów chorych na nowotwór. Choroba dotyka głównie węzły chłonne, ale w dalszej kolejności atakuje takie organy wewnętrzne jak śledziona czy wątroba. Rzadszym typem chłoniaka jest chłoniak epiteliotropowy – czyli chłoniak skóry. Najczęściej chłoniak ma formę wieloogniskową (atakuje kilka miejsc jednocześnie), rzadziej sródpiersiową i pokarmową w nielicznych przypadkach może się pojawić postać nerkowa, skórna, nerwowa i oczna. Przyczyny powstawania chłoniaka u psa Nie są dokładnie znane przyczyny pojawienia się nowotworu. Wśród czynników ryzyka można wymienić predyspozycje genetyczne (szczególnie narażone są takie rasy jak: rottweilery, owczarki niemieckie, berneńskie psy pasterskie, boksery i golden retrievery), leczenie immunopresyjne, limfokryptowirusy, narażenia na promieniowanie jonizujące, wiek psa (choroba atakuje psy w średnim wieku i starsze). Jakie są objawy chłoniaka? Niestety objawy chłoniaka nie są specyficzne. Wśród najczęściej wymienianych są apatia, gorączka, kłopoty z przełykaniem, powiększenie obrysu jamy brzusznej, brak apetytu, wymioty i/lub biegunka, wzmożone pragnienie. Objawy mogą się nasilać wraz z rozwojem choroby, która niestety w formie złośliwej może postępować bardzo szybko. Jak diagnozuje się chłoniaka u psa? Złośliwy chłoniak potrafi w przeciągu kilku tygodni wyniszczyć organizm psa, dlatego ważne jest, aby jak najszybciej postawić trafną diagnozę po zaobserwowaniu pierwszych symptomów. Diagnostyka chłoniaka obejmuje w pierwszej kolejności – morfologię krwi, badanie usg narządów wewnętrznych, badanie cytologiczne z węzłów chłonnych lub narządów wewnętrznych. Chłoniak – leczenie i rokowane Leczenie chłoniaka musi być dopasowane do konkretnego psa, rodzaju chłoniaka, jego stopnia złośliwości oraz możliwości opiekunów. Do najczęstszych form terapii należy leczenie sterydami oraz chemioterapia. Pierwsza forma jest właściwie leczeniem paliatywnym, które przedłuża życie zwierzaka o średnio 53 dni (możliwa jest remisja choroby, ale wynosi zaledwie 17%), drugi sposób może znacznie wydłużyć życie psa, a leczenie w 80- 95% przypadków przedłuża życie w stanie komfortu nawet o 36 miesięcy. Leczenie chłoniaka u psa w praktyce Każdy przypadek chłoniaka to odrębna historia – inne mogą być objawy, inny przebieg, aż wreszcie inny efekt leczenia. Aby lepiej zobrazować tę chorobę, możemy się podzielić historią Zoli – „ferowej” bokserki, która aktualnie dzielnie walczy z tą ma 7 lat, na nic nigdy nie chorowała, obarczona jest właściwie tylko predyspozycjami genetycznymi. Jakie były objawy? Właściwie trudne do zauważenia. Pies przez około 3 tygodnie miał mdłości i wymiotował co 4-5 dni – było to jedyny objaw, który skłonił do wizyty u weterynarza i zrobienia rutynowej morfologii krwi. Morfologia wykazała bardzo zły stan wątroby, więc kolejnym badaniem było USG wątroby. Podczas tego badania okazało się, że o ile wątroba wygląda dobrze, o tyle śledziona i węzły wewnętrzne są znacznie powiększone. Od pierwszej wizyty do badania USG upłynęło zaledwie 3 dni, a pies nagle zaczął się bardzo źle czuć – stał się osowiały, stracił apetyt i zaczął chudnąć. Po kolejnych 3 dniach pobrano Zoli próbkę cytologiczną z węzłów chłonnych, chociaż było to tylko potwierdzenie przypuszczeń. Przez tydzień schudła 5 kg i nie chciała zupełnie nic jeść. Gdyby nie szybka diagnoza i wdrożenie leczenia to prawdopodobnie choroba by zniszczyła organizm psa w przeciągu 2-3 tygodni doprowadzając do śmierci. Na szczęście już po 10 dniach od pierwszej wizyty u weterynarza wdrożono chemioterapię. Jak w praktyce wygląda podawanie chemii psu? Chemioterapia brzmi groźnie, ale w praktyce właściwie wygląda całkiem łagodnie. Leczenie odbywa się w przychodni weterynaryjnej. W ustalonym terminie należy przyjść z psem, który w pierwszej kolejności ma sprawdzaną morfologię, na podstawie której można określić jego stan i zakwalifikować do podania chemii. Jeżeli wyniki są dobre, to pies ma podłączaną kroplówkę. w czasie której w pewnym momencie przychodzi lekarz i wlewa dawkę leku. Całość średnio do 2 godzin. Zobacz witaminy dla psa Jak wygląda schemat chemioterapii w leczeniu chłoniaka u psów? Lekarz onkolog może skorzystać z kilku różnych schematów leczenia – do tego każdy może ulegać modyfikacji w trakcie w zależności od formy zwierzaka i postępów leczenia. W przypadku Zoli planowe były 4 dawki chemii w odstępie tygodniowym, a następnie kolejna dawka co 3 tygodnie. Tyle z teorii. W praktyce po pierwszej dawce radykalnie spadły psu białe krwinki i musiała dostać antybiotyk, a kolejny wlew chemii był przesunięty o kilka dni. Później już wszystko odbywało się zgodnie z planem i obecnie jest po 6 dawce a przed Zolą jeszcze 11 cykli co 3 tygodnie. Dodatkowo chemioterapia jest wspierana wiadomości są takie, że pies już od początku leczenia czuje się świetnie – nie widać po nim oznak choroby, ani w zachowaniu, ani w wynikach laboratoryjnych. Wprawdzie leczenie onkologiczne może nieść za sobą takie obawy jak gorsze samopoczucie, wymioty, biegunkę czy brak apetytu, ale mogą one występować tylko okresowo, a z reguły psy bardzo dobrze znoszą leczenie i korzyści są znacznie większe niż potencjalne niedogodności. Ile kosztuje leczenie onkologiczne psa? I tu pojawia się najgorszy punkt tej terapii – jest ona dość droga. Zakładając, że wszystko idzie zgodnie z planem to jeden cykl chemii to koszt rzędu ok. 300 zł. Niestety to nie wszystkie koszty. Do tego należy doliczyć koszt leków sterydowych (kilkadziesiąt zł miesięcznie), antybiotyków, jeśli pies poczuje się gorzej, dodatkowych badań diagnostycznych, jeśli pojawią się niepokojące objawy oraz koszt nieplanowanych wizyt, gdy nastąpi ostra reakcja na chemię. Ostateczne podsumowanie leczenia może dochodzić do nawet 8000-10000 zł. Natalia Bąk

U psów różnych ras mogą pojawiać się pewne zmiany na skórze, które zwykle wyczuwane są przez właścicieli. Nie wszystkie są groźnie, ale każda z nich powinna być sprawdzona przez weterynarza. Samodzielnie bardzo trudno jest rozpoznać ewentualne schorzenie, ponieważ niegroźne zmiany niekiedy są bardzo podobne do zmian nowotworowych. Niekiedy konieczne jest więc wykonanie dodatkowych badań, dzięki którym możliwe będzie podjęcie stosownych działań, np. z zakresu chirurgii weterynaryjnej. Najczęstsze zmiany tkanki podskórnej i skóry u psów Brodawczaki o łagodnym charakterze. Brodawczaki mogą pojawiać się nawet u młodych osób i zwykle stanowią łagodne zmiany pochodzenia wirusowego. Ujawniają się w jamie ustnej i/lub na stopach (stosunkowo rzadko). Nie są one związane z nowotworem ani żadnym innym poważnym schorzeniem. Jeśli nie przeszkadzają psu (pies czasami może je przygryzać), po pewnym czasie mogą same zaniknąć. Brodawczaki u starszych psów również najczęściej nie wymagają wycinania. Basalioma to w większości przypadków zmiana łagodna. Pojawia się w postaci dość dużych, widocznych guzów o twardej konsystencji i bez włosów. Zwykle usuwane są operacyjnie, a rokowania w większości przypadków są dobre. Tłuszczaki podskórne pojawiają się najczęściej u psów w średnim wieku i starszych. Chociaż tłuszczaki nie są groźne, to jednak wymagają specjalistycznego badania w celu wyeliminowania ewentualnych podejrzeń nowotworu. Tłuszczaki nie kwalifikują się do operacji (chyba że przeszkadzają psu w poruszaniu się). U starszych psów może pojawiać się gruczolak gruczołów łojowych. Występuje na skórze głowy, grzbietu i kończyn w postaci łatwych do uszkodzenia zmian. Tego rodzaju zmiany, chociaż nie są groźne dla zdrowia, często są usuwane ze względu na dość duże ryzyko uszkodzeń. Nowotwory z komórek tucznych stanowi niemal 1/4 wszystkich złośliwych nowotworów u psów. Najczęściej diagnozowany jest u starszych czworonogów następujących ras: labrador, sznaucer, jamnik, bokser. Ma postać guzków, grudek, a niekiedy nawet plam. Co ważne, tego rodzaju zmiany nowotworowe dość szybko się zmieniają, powiększają, przeobrażają. Zazwyczaj pojawiają się na grzbiecie i kończynach. Mogą powodować lokalne stany zapalne, zaczerwienienia, obrzęki, świąd. Po przeprowadzeniu niezbędnych badań lekarz zwykle zaleca przeprowadzenie operacji. Nowotwór naskórka również występuje głównie u psów starszych. Zwykle pojawia się na kończynach, po bokach ciała, na mosznie, na przewodach słuchowych, miazdze pazurów. Wygląda jak wrzodziejąca, zalepiona strupami zmiana skórna. Najczęściej niezbędne jest przeprowadzenie operacji w celu usunięcia zmiany wraz ze sporą ilością skóry. Rokowania zależą od tego, czy doszło do przerzutów do węzłów chłonnych.

Choroby skóry u psa są najczęściej spowodowane drobnoustrojami, alergiami, pasożytami lub zmianami hormonalnymi. Pierwszym sygnałem alarmującym o patologii jest zwykle świąd i zmiana zachowania pupila. Leczenie problemów dermatologicznych u psa jest złożonym i długotrwałym jest największym narządem psiego organizmu. Stanowi około 12% masy ciała zwierzęcia. Ochrania narządy wewnętrzne przed szkodliwym działaniem czynników zewnętrznych, ułatwia poruszanie się i wraz z sierścią zapewnia izolację termiczną. Niestety, jest bardzo wrażliwa, dlatego choroby i zmiany skórne u psa to częsta przypadłość. Wszystkie z nich powinny być zbadane przez lekarza weterynarii. Przyczyny chorób skóry u psa Problemy skórne u psa są spowodowane działaniem drażniących czynników zewnętrznych lub są jednym z objawów chorób i patologii toczących się wewnątrz organizmu. Należą do nich: alergie (pokarmowe, skórne, kontaktowe),zakażenia bakteryjne,pasożyty skórne (pchły, świerzb, nużeniec),zaburzenia hormonalne (niedoczynność tarczycy),niedobory żywieniowe,cukrzyca,choroby wątroby,procesy nowotworowe. Ogólne objawy chorób skóry u psa Choroby skóry u psa objawiają się w różny sposób, jednak najczęściej są to świąd, zmatowienie i obfite wypadanie sierści, przetłuszczanie się skóry, brzydki zapach. Zwierzę nieustannie się drapie, wylizuje lub gryzie swędzące miejsca, jest niespokojne, rozdrażnione, niekiedy także agresywne lub apatyczne. Pojawia się także zaczerwienienie skóry u psa oraz różnego rodzaju wykwity: zmiany ropne, krostki, grudki, strupy, guzy, otwarte rany, wrzody, pęcherze, owrzodzenia lub plamy. Zmiany skórne w przebiegu chorób dermatologicznych najczęściej pojawiają się na grzbiecie, na uszach, w przestrzeniach międzypalcowych, na nosie lub w okolicy warg. Niekiedy objawy nie są jednoznaczne, dlatego zawsze wymagana jest szczegółowa diagnostyka. Atopowe zapalenie skóry u psa Atopowe zapalenie skóry u psa jest najczęściej rozpoznawaną chorobą dermatologiczną u czworonogów. Jest to reakcja nadwrażliwości u osobników predysponowanych genetycznie, które pojawia się między 1. a 3. rokiem życia zwierzęcia. Ma charakter przewlekły, dolegliwości utrzymują się przez cały rok lub nawracają okresowo. Pojawiają się w wyniku kontaktu z alergenem (kurzem, pleśnią, pyłkami roślin). Objawy atopowego zapalenia skóry u psa to przede wszystkim świąd, rumień, przebarwienia skóry i łysienie. Zwierzę uporczywie się drapie, ociera o meble lub wystające rzeczy. Na skórze powstają liczne rany, które bardzo szybko są zasiedlane przez bakterie i inne drobnoustroje. Zmiany skórne u psa pojawiają się zwykle na pysku, bokach ciała, pachwinach, pachach oraz na łapach. Leczenie atopowego zapalenia skóry u psa trwa przez całe życie. Stosuje się kąpiele, maści glikokortykosteroidowe, które niekiedy są łączone z doustną terapią przeciwalergiczną (leki sterydowe, antyhistaminowe). Ważne są też leczenie chorób towarzyszących i suplementacja nasyconych kwasów tłuszczowych. Zalecane jest także stosowanie specjalnej hipoalergicznej karmy dla psów z atopowym zapaleniem skóry, którą można kupić u weterynarza. Bakteryjne zapalenie skóry u psa Bakteryjne zapalenie skóry u psa jest spowodowane infekcją bakteryjną. Może występować samodzielnie lub pojawić się w wyniku uszkodzenia skóry w przebiegu innych schorzeń dermatologicznych. Objawami bakteryjnego zapalenia skóry u psa są często bolesne krosty, grudki i strupy. Sierść staje się matowa i szybko wypada, powodując duże ubytki. Leczenie jest długotrwałe i polega na stosowaniu miejscowych antybiotyków i leczniczych kąpieli w preparatach weterynaryjnych. Jednym z rodzajów choroby bakteryjnej jest ropne zapalenie skóry u psa. Poza wypadaniem sierści pojawia się charakterystyczny, niemiły zapach oraz ropne krostki na skórze psa. Grzybica skóry u psa Grzybica skóry u psa jest najpoważniejszą i najbardziej zaraźliwą chorobą skórną u zwierząt. Wywołują ją dermatofity, czyli mikroskopijne grzyby. Do zarażenia dochodzi w wyniku kontaktu z innym czworonogiem, przez kurz, pył, pchły, muchy. Często dermatofity bytują fizjologicznie na skórze psa, a wywołują chorobę w okresie spadku odporności zwierzęcia. Do objawów grzybicy skóry zalicza się: wypadanie sierści psa (pojawiają się łyse placki), popielaty nalot i grudki na skórze z czerwoną obwódką, łupież. Co ważne, zakażenie grzybami nie powoduje świądu ani żadnych objawów ogólnych. Zlokalizowane jest głównie na nosie, za uszami, na brzuchu, kończynach i ogonie. Leczenie grzybicy skóry u psa polega na stosowaniu maści, kąpieli i leków doustnych. Musi być poprzedzone wygoleniem sierści pupila, aby usunąć zakażony włos i ułatwić dostęp leków do zmian skórnych. Właściciel czworonoga powinien zachować ostrożność, ponieważ może łatwo zarazić się niektórymi chorobami grzybiczymi skóry od psa. Jak złagodzić swędzenie skóry u psa? Uporczywe drapanie się psa w przebiegu chorób dermatologicznych może prowadzić do powstawania ran i zakażeń bakteryjnych, które opóźnią leczenie i zaostrzą objawy. Aby złagodzić swędzenie skóry u psa, należy w pierwszej kolejności rozpocząć leczenie choroby je wywołującej. Należy stosować letnie kąpiele z użyciem delikatnego hipoalergicznego środka myjącego. Można także zamoczyć same łapy psa w chłodnej wodzie z dodatkiem mączki owsianej. Ważne jest regularne pranie legowiska oraz odkurzanie dywanów, ponieważ kurz jest najczęstszą przyczyną alergii. Pies, który ma problemy skórne, powinien spożywać specjalną weterynaryjną karmę dla alergików. Zobacz także:Zobacz wideo: Pies w miejskiej dżungli. Co zrobić z pupilem w czasie wakacji?Autor: Adrian AdamczykŹródło zdjęcia głównego: Digital Vision

Choroby skóry psów mogą być związane z inwazją pasożytów zewnętrznych, alergią, zakażeniami bakteryjnymi i grzybiczymi, zmianami nowotworowymi, ale też schorzeniami uwarunkowanymi genetycznie. Sprawdź, dlaczego pies się drapie, które choroby skóry psów są niebezpieczne, jak leczyć dermatozy u psów i jak im zapobiegać. Czym są dermatozy?Rodzaje chorób skóry u psaGrzybica skóryChoroby bakteryjne:Choroby alergiczne:Choroby związane z inwazją pasożytów:Choroby skóry związane z nieprawidłową gospodarką hormonalną:Nowotworowe i paranowotworowe zmiany skórne:Choroby skóry uwarunkowane genetycznie:Jak leczyć choroby skóry u psa? Czym są dermatozy? Dermatozy to inaczej schorzenia dotyczące skóry. Tworzą dużą grupę chorób mających różne przyczyny, ale podobne objawy. Ich przebieg często wiąże się z przerzedzeniem włosów, miejscowym wyłysieniem, swędzeniem i dyskomfortem u pupila. Rodzaje chorób skóry u psa Przyczyną około 30% wszystkich wizyt z psem w przychodniach weterynaryjnych są kwestie dermatologiczne. Można więc uznać, że to problem powszechny, ale nie należy go bagatelizować. Grzybica skóry Najczęściej ma charakter powierzchowny. Zmiany są wyrażone w formie wyłysień, które mają półokrągły lub okrągły kształt. Mogą pojawić się też strupki. Choroba dotyka przede wszystkim starsze psy lub te z osłabioną odpornością. Leczenie polega na stosowaniu leków miejscowo, w obrębie zmian skórnych lub ogólnoustrojowo, jeśli grzybica ma ciężki przebieg. Ponadto, warto równolegle wzmacniać układ immunologiczny zwierzęcia. Mogą występować również grzybice głębokie, które leczy się ogólnie. Terapia jest długotrwała i skomplikowana, a na skórze po chorobie pozostają ślady. Choroby bakteryjne: Bakterie powodują powierzchowne lub głębokie zapalenia skóry. Za rozwój infekcji mogą odpowiadać bakterie naturalnie występujące na skórze psa, ale też i takie, które zostały na nią przeniesione, np. za pomocą śliny innego psa, ciał obcych lub owadów. Choroby alergiczne: Atopowe zapalenie skóry u psa (AZS) To przewlekła dolegliwość, która może mieć przyczyny genetyczne i środowiskowe. Objawy są manifestacją nadmiernej odpowiedzi immunologicznej organizmu psa na różne czynniki, np. alergeny roztoczy kurzu domowego, pleśni, pyłków roślin. Skutkiem tego jest pojawienie się świądu oraz charakterystycznych zmian skórnych (rumienia i z czasem wyłysień). Pies liże i wygryza miejsca, w których czuje świąd, co może doprowadzić również do powikłań bakteryjnych. Alergiczne pchle zapalenie skóry (APZS) Ślina pcheł jest silnym alergenem, na którą niektóre psy mogą się uczulić. Objawy alergii to świąd, wyłysienia na skórze i silny dyskomfort skutkujący uporczywym drapaniem się pupila. Leczenie polega na stosowaniu leków przeciwzapalnych i wyeliminowaniu pcheł ze skóry i najbliższego otoczenia psa. Alergia kontaktowa Alergiczne kontaktowe zapalenie skóry ma podłoże immunologiczne. Organizm uwrażliwia się na niektóre substancje i jeśli jedna z nich będzie miała kontakt ze skórą, skieruje przeciwko niej odpowiedź immunologiczną. Objawy skórne mają postać rumienia, dodatkowo mogą pojawiać się grudki, krosty i strupki. Proces zapalny często jest wikłany przez bakterie i grzyby, które utrudniają gojenie się ran. Alergeny odpowiadające za rozwinięcie się alergii kontaktowej to między innymi: nikiel (obroża z dodatkiem niklu);chrom;detergenty;herbicydy;bluszcz;chryzantema;dalia;sosna. Alergia pokarmowa psa Objawy alergii pokarmowej u psów manifestują się przede wszystkim na skórze. Pies czuje świąd, dlatego drapie skórę, liże ją lub wygryza. Pojawia się stan zapalny, który często należy dodatkowo łagodzić za pomocą leków przeciwzapalnych. Jedyną skuteczną metodą leczenia jest zmiana diety – stosowanie karmy hipoalergicznej lub diety eliminacyjnej. Choroby związane z inwazją pasożytów: Świerzb uszny Świerzbowiec uszny atakuje ucho zewnętrzne psa. Jego obecność w uchu często jest związana z pojawieniem się ciemnej wydzieliny wewnątrz małżowiny. Charakterystycznym objawem jest świąd. Pies drapie się, potrząsa uszami i ociera się nimi o różne przedmioty, by poczuć ulgę. Leczenie zazwyczaj nie jest trudne i objawy często już po kilku-, kilkunastu godzinach ustępują. Jednak bardzo istotne jest, aby przeprowadzić terapię do końca- zgodnie z zaleceniami lekarza. Pamiętaj, by zaglądać do uszu psa co jakiś czas. To szczególnie ważne, jeśli pupil ma oklapnięte uszy i tendencję do nawracających zapaleń ucha. Część preparatów, które zapewniają ochronę przed pasożytami zewnętrznymi, chroni też przed inwazją świerzbowca. Dlatego nie zapomnij o regularnym stosowaniu ochrony przed ektopasożytami. Świerzb drążący Pasożyt drąży korytarze w zewnętrznych warstwach skóry psa, co wiąże się z ogromnym świądem i dyskomfortem pupila. Zmiany pojawiają się najczęściej w obrębie brzucha i pachwin, choć mogą się szybko rozprzestrzeniać. Choroba jest niebezpieczna nie tylko dla psów, ale także dla ludzi i innych gatunków zwierząt ze względu na wysoką zaraźliwość. Nużyca Chorobę powoduje inwazja nużeńców (Demodex canis). Jest też często nazywana demodekozą. Pasożyty żerują w obrębie mieszków włosowych i powodują ich zapalenie. Włosy z czasem zaczynają wypadać, a pies czuje duży dyskomfort i świąd. Nużyca przybiera postać miejscową, która charakteryzuje się niewielką ilością zmian skórnych, zlokalizowanych głównie w obrębie pyska (charakterystyczne „okulary”) i przestrzeni międzypalcowych. Istnieje też postać uogólniona. Mówi się o niej, gdy pies ma więcej niż 12 zmian skórnych na całym ciele lub gdy zmiany mają dużą średnicę. Diagnostyka i leczenie nie zawsze są łatwe, ponieważ pasożyty bytują w mieszkach włosowych. Należy zaznaczyć, że nużeńce naturalnie występują na skórze psów, jednak w niewielkiej ilości. Sprawny układ immunologiczny psa nie pozwoli pasożytom na rozwinięcie się inwazji, dlatego choroba dotyka przede wszystkim psy, których odporność jest osłabiona. Choroby skóry związane z nieprawidłową gospodarką hormonalną: Zmiany skórne mogą też być spowodowane zaburzeniem proporcji poszczególnych hormonów w organizmie psa. Do najczęstszych przyczyn należą niedoczynność lub nadczynność tarczycy oraz nadczynność kory nadnerczy (zespół Cushinga). Objawy są wówczas wyrażone w formie wyłysień lub przerzedzenia się włosów, a także zmian grubości i elastyczności skóry. Leczenie polega na unormowaniu stężenia hormonów w organizmie. Nowotworowe i paranowotworowe zmiany skórne: Mogą to być np. włókniaki, naczyniaki, tłuszczaki lub nowotwory złośliwe – włókniakomięsaki czy czerniaki. Postępowanie zależy od stopnia złośliwości nowotworów, dlatego zaleca się badać wszystkie guzy. Zmiany mogą też być spowodowane zwapnieniem skóry, która zaczyna gromadzić nadmiar jonów wapnia. Przyczyną takiego stanu mogą być między innymi zaburzenia hormonalne, np. na tle nadczynności kory nadnerczy. Choroby skóry uwarunkowane genetycznie: Idiopatyczna mucynoza Schorzenie polega na gromadzeniu się mucyny, czyli kwasu hialuronowowego, proteoglikanów i siarczanu chondroityny. Objawem jest nadmierne pofałdowane skóry lub powstanie drobnych pęcherzyków z lepką wydzieliną na jej powierzchni. Mucyna gromadzi się obficie najczęściej w okolicy tylnych kończyn i brzucha – to tam objawy są przeważnie najsilniej wyrażone. Leczenie polega na łagodzeniu objawów. Schorzenie może mieć charakter nawracający. Choroba często dotyka psy rasy shar pei[AK2] . Wyłysienia rozjaśniające kolor sierści Włosy matowieją i stają się suche. Z czasem zaczynają wypadać (głównie włosy puchowe), a te ościste wyglądają, jakby zostały rozjaśnione. Pierwsze objawy pojawiają się zazwyczaj między 3 miesiącem a 3 rokiem życia psa. Z czasem może dojść do miejscowych wyłysień, a nawet do łojotoku ze świądem. Choroba częściej występuje u psów o umaszczeniu błękitnym. Jak leczyć choroby skóry u psa? Aby skutecznie wyleczyć chorobę skóry, należy w pierwszej kolejności ustalić jej przyczynę. To bardzo ważne, ponieważ nie ma jednego uniwersalnego schematu postępowania. Dermatozy wymagają szczegółowej diagnostyki, przeprowadzonej przez lekarza weterynarii. Specjalista w pierwszej kolejności przeprowadzi obszerny wywiad dermatologiczny, który pomoże ustalić prawdopodobne przyczyny zmian skórnych u psa. Następnie wykona badania dodatkowe – zeskrobiny, wymazy, badania krwi, badania mykologiczne, mikroskopowe lub inne, w zależności od możliwej przyczyny schorzenia. Grzybica skóry wymaga podania leków przeciwgrzybiczych i wzmocnienia odporności, choroby bakteryjne wymagają antybiotykoterapii, a schorzenia nowotworowe i paranowotworowe niejednokrotnie wymagają agresywnego leczenia – chemioterapii, radioterapii lub interwencji chirurgicznej. Domowe sposoby czy leczenie szamponami lub innymi preparatami ze sklepów zoologicznych nie będzie skuteczne, dlatego lepiej nie zwlekać z wizytą w przychodni weterynaryjnej. Długość leczenia zależy od przyczyny choroby. Grzybice mogą wymagać kilkutygodniowego leczenia, ale np. przy świerzbie usznym poprawa stanu zdrowia psa jest już zazwyczaj widoczna po jednym podaniu leku. W przypadku alergii skuteczną metodą leczenia jest unikanie ekspozycji na alergeny. W przypadku APZS, leczenie polega na podaniu preparatów zabezpieczających psa przed pchłami, których żerowanie na skórze pupila jest u niego przyczyną nadwrażliwości. Lekarz weterynarii, oprócz podania psu leków mających na celu usunięcie przyczyny schorzenia, może zastosować także inne preparaty, które złagodzą nieprzyjemne objawy towarzyszące, np. swędzenie, dyskomfort i ból. Część z nich może też działać przeciwzapalnie i wspomagać terapię. Jak oceniasz ten artykuł? Kliknij, aby ocenić Średnia ocena / 5. Liczba głosów 169 Brak głosów. Oceń artykuł!

Ropne zapalenie skóry z ang. Pyoderma (z greckiego: “pyo“ – ropa i “derma“ – skóra) to problem często występujący u psów. Zwykle są to zmiany wtórne do innego procesu chorobowego skóry, dlatego też w przypadku ropnego zapalenia skóry konieczne jest zawsze określenie przyczyny pierwotnej. Istnieje wiele różnych postaci ropnego zapalenia skóry w zależności od okolicy, głębokości czy obrazu klinicznego i każda z tych postaci ma swoją odrębną nazwę. Odzwierciedla to wiele różnych „twarzy”, jakie może przybrać ta choroba skóry, oraz możliwe trudności w postawieniu rozpoznania. W procesie diagnostycznym, opracowywaniu planu postępowania i długości leczenia najbardziej przydatna jest tradycyjna klasyfikacja ropnych zapaleń skóry w zależności od głębokości zmian. Ryc. 1: W przebiegu zmian w powierzchownym ropnym zapaleniu widoczne są grudki, krosty, strupy, kryzki naskórkowe i przebarwienia.; Zdjęcie: dr C. Lorente Ropowica powierzchniowa obejmuje naskórek określonej okolicy ciała, np. fałdy skórne, przestrzenie międzypalcowe i międzyopuszkowe. W jej przebiegu występuje świąd, rumień, wysięk, nieprzyjemny zapach, ale także mogą pojawić się znacznie poważniejsze zmiany takie jak nadżerki i owrzodzenia. Leczenie ropowicy powierzchownej opiera się na stosowaniu miejscowych środków antyseptycznych oraz kontrolowaniu nasilenia świądu i zapalenia. Ropowica powierzchowna może obejmować naskórek, górne warstwy skóry właściwej oraz mieszki włosowe. Charakterystyczne zmiany w przypadku ropnego zapalenia skóry tego typu to: łysienie, grudki, krosty, kryzki naskórkowe, łuszczenie, strupy i często świąd. Leczenie, oprócz leczenia przyczyny pierwotnej, polega na stosowaniu miejscowych środków antyseptycznych i antybiotyków miejscowych lub ogólnoustrojowych. Ropowica głęboka obejmuje wszystkie warstwy skóry, w tym warstwę środkową i głęboką skóry właściwej i mogą się rozprzestrzeniać nawet do tkanki podskórnej. Zmiany są na ogół bolesne, najczęściej są to: wypełnione ropą pęcherze, guzki, miejscowe obrzęki, wyłysienia, owrzodzenia i przetoki z krwistą, krwisto-ropną lub ropną wydzieliną. W przypadku ropowicy głębokiej niezbędne jest wdrożenie antybiotyków ogólnoustrojowych na podstawie wyników badania bakteriologicznego i antybiogramu. Poniżej opisano szczegółowo różne rodzaje ropowic pod kątem cech klinicznych. Ropowica powierzchniowa: a) Zespół przerostu bakteryjnego klinicznie charakteryzuje się rozlanym rumieniem, łuszczeniem i tłustym wysiękiem o białawym lub żółtawym zabarwieniu oraz nieprzyjemnym zapachu. Zmianom tym często towarzyszy świąd. Najczęściej zmiany występują na brzuchu, małżowinach usznych, w przestrzeniach międzypalcowych i międzypoduszkowych. b) Wyprzenie (intertrigo) lub ropowica fałdów skóry spowodowane są ocieraniem się o siebie fałdów skóry, wilgocią i temperaturą, co sprzyja namnażaniu się bakterii. Nazwa danej postaci zapalenia wskazuje na lokalizację zmienionej chorobowo okolicy, np.: wyprzenie fałdów twarzowych, ogonowych czy sromowych. W zmienionych miejscach skóra jest wilgotna, tłusta, może występować rumień oraz białawy, cuchnący wysięk. Przy ciężkich postaciach mogą wystąpić nadżerki i owrzodzenia. Ryc. 2: Ropne zapalenie skóry (wyprzenie ropne) fałdów twarzowych u buldoga angielskiego z atopowym zapaleniem skóry.; Zdjęcie: dr C. Lorente c) Ropno-urazowe zapalenie skóry, hot spot lub ostre sączące zapalenie skóry jest spowodowane bardzo silnym ogniskowym bodźcem świądowym, co powoduje lokalne urazy, zmiany nadżerkowe, wrzodziejące i wysiękowe oraz ogniskowe wyłysienie. Jest to bardzo ostry proces o znacznym nasileniu, który generuje nie tylko świąd, lecz także intensywny ból w danej okolicy. Jedną z najczęstszym przyczyn pierwotnych są ukąszenia pcheł. Rozpoznanie stawiane jest na podstawie obrazu klinicznego w połączeniu z wynikami badania cytologicznego. W obrazie cytologicznym widoczne są bakterie, zwykle ziarniaki, rzadko pałeczki, na ogół przy braku komórek zapalnych. Komórki zapalne, głównie zdegenerowane neutrofile są zwykle obecne w przypadkach nadżerek/owrzodzeń i wskazują na intensywny proces zapalny, który należy leczyć lekami przeciwzapalnymi (zazwyczaj miejscowymi kortykosteroidami). Niektóre przypadki mogą wymagać kilkudniowego podawania kortykosteroidów ogólnoustrojowych (w zależności od obrazu klinicznego). Leczenie polega na zapewnieniu higieny dotkniętego obszaru i stosowaniu środków antyseptycznych wraz z miejscowymi kortykosteroidami w przypadku zapalenia. Zawsze należy zidentyfikować przyczynę pierwotną i wdrożyć odpowiednie leczenie. Uwaga: Stosowanie antybiotyków nie jest konieczne Ropowica powierzchowna a) Liszajec (impetigo) objawia się u szczeniąt krostami zlokalizowanymi zwykle wyłącznie na brzuchu. U starszych psów z obniżoną odpornością można zaobserwować podobny proces, ale o cięższym przebiegu, z dużymi wiotkimi lub napiętymi krostami (liszajec pęcherzowy). b) Bakteryjne zapalenie mieszków włosowych jest najczęstszą postacią ropnego zapalenia skóry psów. W wyniku zmian zapalnych w mieszkach włosowych powstają ogniskowe, wieloogniskowe lub uogólnione wyłysienie z możliwą obecnością grudek, krost, strupów i kryzek naskórkowych. Towarzyszy temu świąd niezależnie od przyczyny pierwotnej. c) Powierzchowne rozszerzające się ropne zapalenie skóry charakteryzuje się zmianami w postaci grudek, krost i kryzek naskórkowych. Kryzki naskórkowe mogą być bardzo duże, ze znacznym rumieniem i złuszczaniem naskórka na obrzeżach. Zakażenie powoduje świąd w okolicy zmian. Ryc. 3: Kryzki naskórkowe; Zdjęcie: dr C. Lorente d) Skórno-śluzówkowe zapalenie ropne objawia się odbarwieniem postępującym w kierunku nadżerek-owrzodzeń oraz tworzeniem się strupów. Zmiany występują na połączeniach śluzówkowo-skórnych, przede wszystkim na wargach, ale czasem także na nosie, powiekach, sromie, czole i na skórze okolicy okołoodbytowej. Głównymi rozpoznaniami różnicowymi w tym przypadku są toczeń rumieniowaty krążkowy (ang. discoid lupus erythematosus DLE) i chłoniak epiteliotropowy skóry (ang. cutaneous epitheliotrophic lymphoma CEL). Postawienie właściwego rozpoznania jest niezwykle ważne, ponieważ rokowanie i leczenie tych trzech chorób jest zupełnie inne. Rozpoznanie stawiane jest na podstawie obrazu klinicznego i badania biopsji skóry. Przed pobraniem biopsji zaleca się wstępne leczenie antybiotykami ogólnoustrojowymi przez co najmniej tydzień, w celu zmniejszenia zmian histopatologicznych związanych z możliwym wtórnym powikłaniem bakteryjnym w przypadku DLE i CEL. Ryc. 4: Proszę zwrócić uwagę na obecność bakterii (ziarniaki w komórkach) wewnątrz neutrofili.; Zdjęcie: dr C. Lorente W przypadku obecności krost rozpoznanie opiera się na obrazie klinicznym i badaniu cytologicznym. W preparatach cytologicznych obserwuje się obecność bakterii w neutrofilach. Przypadki bakteryjnego zapalenia mieszków włosowych bez krost czy kryzek naskórkowych są trudniejsze do rozpoznania, ponieważ tylko biopsja może dać pewność co do postawionej diagnozy. Główne rozpoznania różnicowe dla bakteryjnego zapalenia mieszków włosowych to nużyca i zakażenie dermatofitami. Protokół diagnostyczny wymaga zatem wykonania trichogramu w celu zbadania obecności odlewów mieszków włosowych (wskazujących na zapalenie mieszków włosowych) i braku nużeńców (wykluczenie nużycy) oraz elementów grzybiczych lub zniszczenia struktury łodygi włosa. Jeśli głównym podejrzeniem jest dermatofitoza, należy przeprowadzić hodowlę w kierunku dermatofitów lub badanie PCR w kierunku dermatofitów. W leczeniu liszajca młodzieńczego zwykle wystarczą miejscowe środki antyseptyczne, najlepiej w formie kąpieli. Inne powierzchowne ropne zapalenia skóry o uogólnionej postaci wymagają miejscowego leczenia środkami antyseptycznymi i ogólnoustrojowej antybiotykoterapii. Przy ograniczonych zmianach może wystarczyć samo leczenie antyseptyczne a w razie potrzeby można dodatkowo wprowadzić miejscowe stosowanie antybiotyków. Ropne zapalenie śluzówkowo-skórne jest szczególnym procesem, bo chociaż jest to zapalenie powierzchowne wymaga długotrwałej antybiotykoterapii. Ropowica głęboka a) Czyraczność. Kiedy zakażenie bakteryjne powoduje znaczące zmiany mieszków włosowych, dochodzi do ich pękania lub czyraczności. Prowadzi to do pogłębienia zakażenia do warstwy środkowej i głębokiej skóry właściwej i powstania reakcji na ciało obce związanej z uwolnieniem włosa i keratyny do skóry właściwej. To z kolei prowadzi do ropno-ziarniniakowych zmian, które klinicznie mają postać guzków, przetok, wrzodów i strupów. b) Ropnie to otorbione skupiska ropy i tkanki martwiczej, które w obrazie klinicznym widoczne są jako rumieniowate, gorące i bolesne guzki. Zwykle spowodowane są penetracją czynników bakteryjnych przez rany kłute lub ugryzienia. c) Zapalenie tkanki łącznej jest zakażeniem i zapaleniem rozlanym obejmującym tkankę podskórną, zwykle miejscowym, ale bywa też odgraniczone. Towarzyszy mu obrzęk, ból i podwyższona temperatura danego obszaru. Warto zwrócić uwagę na młodzieńcze zapalenie tkanki łącznej, które nie jest procesem zakaźnym, a immunologicznym, wymagającym leczenia lekami przeciwzapalnymi/immunosupresyjnymi. Podstawą do rozpoznania ropowicy głębokiej jest obraz kliniczny, badanie cytologiczne, biopsja skóry oraz badanie bakteriologiczne. W obrazie cytologicznym czyraczności widoczny jest ropno-ziarniniakowy odczyn zapalny na ciało obce wywołany pęknięciem mieszków włosowych. Odczyn ten składa się w znaczącym stopniu z neutrofili i makrofagów, na ogół z udziałem eozynofili. Ryc. 5: W cytologii na ropno-ziarniniakowe zapalenie wskazuje obecność licznych neutrofili i makrofagów.; Zdjęcie: dr C. Lorente W preparatach cytologicznych pobranych ze zmian głębokich nie jest łatwe zaobserwowanie bakterii. W przypadku ropni widoczne w cytologii zapalenie ma neutrofilowy charakter z obecnością licznych bakterii wewnątrz komórek i poza nimi. Leczenie głębokiego ropnego zapalenia skóry wymaga stosowania antybiotyków ogólnoustrojowych w oparciu o wyniki badania bakteriologicznego i antybiogramu. W przypadku ropni konieczne jest jego chirurgiczne oczyszczenie oraz antybiotykoterapia. Czas trwania leczenia antybiotykami będzie zależał od głębokości zakażenia. W przypadku powierzchownych ropnych zapaleń skóry zwykle konieczne jest 3-4-tygodniowe leczenie, a w przypadku głębokich zmian leczenie trwa minimum 6-8 tygodni. Po wyleczeniu objawów klinicznych (całkowity brak zmian) leczenie należy kontynuować przez kolejne siedem dni w przypadku zakażeń powierzchownych i co najmniej 14 dni przy zakażeniach głębokich. Głównym czynnikiem bakteryjnym w ropnych zapaleniach skóry psów jest Staphylococcus pseudointermedius. Z tego względu przy pierwszym epizodzie zakażenia skóry niezagrażającego życiu, ze zmianami klinicznymi i cytologią wskazującymi na powierzchowne ropne zapalenie skóry, gdy jednocześnie nie ma podstaw do podejrzenia oporności bakterii, do leczenia można empirycznie wybrać cefalosporyny I generacji lub amoksycylinę/kwas klawulanowy. Uwaga: nigdy nie należy stosować antybiotyków drugiego rzutu (np. chinolony) lub trzeciego rzutu bez badania bakteriologicznego i antybiogramu. Masowe stosowanie antybiotyków jest zaniedbaniem i prowadzi do rozwoju oporności bakterii. Hodowla bakterii i antybiogram są niezbędne w następujących przypadkach: głębokiego ropnego zapalenia skóry lub zakażeniu zagrażającemu życiu; brak zgodności między objawami klinicznymi a badaniem cytologicznym; obecności bakterii pałeczkowatych w cytologii; zakażenia nieustępujące po antybiotykoterapii empirycznej; choroby lub leczenia immunosupresyjnego; niegojącej się rany zakażenia po zabiegu chirurgicznym lub leczeniu szpitalnym Zasadniczo większość ropowic jest wtórna do innej dermatologicznej lub pierwotnej choroby ogólnoustrojowej, którą należy zbadać, zdiagnozować i leczyć, aby uniknąć nawrotu procesu. Chorobami, które najczęściej wywołują ropne zapalenie skóry są choroby alergiczne, często występuje ono również przy zaburzeniach endokrynologicznych, niedoczynności tarczycy i nadczynności kory nadnerczy. Niemniej każda choroba skóry może wywołać nadmierny wzrost bakterii, prowadząc do wtórnego zakażenia bakteryjnego. Pierwotne i idiopatyczne nawracające ropowice występują rzadko i rozpoznaje się je po wykluczeniu innych potencjalnych chorób pierwotnych. W przypadku idiopatycznego nawracającego ropnego zapalenia skóry konieczna jest często długotrwała antybiotykoterapia i dostosowanie schematów leczenia w celu zapobiegania nawrotom. dr Carmen Lorente, DVM, PhD, DipECVDR

Przez aktualizacja dnia 18:57 Zazwyczaj nowotwory biustu dotykają suki starsze, powyżej 10 roku życia, jednak, jak to jest ze słowem „zazwyczaj” – nie oznacza ono „zawsze”. Zdecydowanie rzadziej, ale guzy gruczołu mlekowego mogą przytrafić się także suczkom dużo młodszym. Badania przeprowadzane przez lata wykazały, że rasa psa nie ma istotnego wpływu na częstotliwość występowania tej choroby. To co ma na to wpływ, to zabieg kastracji…ale o tym nieco później. Przyczyny nowotworu gruczołu mlekowego u psa Nowotwory gruczołu mlekowego są hormonozależne. Oznacza to, że ich rozwój jest uzależniony od wydzielania estrogenów i progesteronu. Ryzyko wystąpienia guzów gruczołu mlekowego u kastrowanych suczek przed pierwszą cieczką wynosi, wedle badań, 0,05%. Wraz z opóźnieniem wykonania zabiegu: po pierwszej i po drugiej rujce, ryzyko to wzrasta, odpowiednio do 8% i 26%. Potem, moment wykonania zabiegu kastracji u psa nie wpływa na ryzyko rozwoju choroby nowotworowej gruczołu mlekowego. Ponieważ w komórkach gruczołu mlekowego suk jest bardzo dużo receptorów dla hormonów płciowych, oznacza to, że stosowanie preparatów przeznaczonych do antykoncepcji hormonalnej suk, wpływa znacząco na częstotliwość rozwoju nowotworów biustu. Guzy gruczołu mlekowego suk bardzo często należą do nowotworów łagodnych, nie dających przerzutów do innych narządów, jednak nigdy nie można tego całkowicie wykluczyć jedynie po badaniu klinicznym. U suk jest skłonność do występowania mnogich zmian nowotworowych w wielu gruczołach mlekowych i po usunięciu pojedynczego guzka, zwykle występuje wznowa, lub rozwój zmian nowotworowych w sąsiednich pakietach tkanki gruczołowej. Rak sutka u psa - rozpoznanie Nowotwory złośliwe, zazwyczaj są to raki, mogą zachowywać się bardzo różnie. Od powolnego wzrostu i rozwoju, do bardzo agresywnej ekspansji na okoliczne tkanki. To, w jakim stopniu zmiana nowotworowa odgraniczona jest od okolicznych tkanek, pozwala ocenić dalsze jej zachowanie. Nowotwory naciekające na sąsiadujące tkanki szybko dają przerzuty do regionalnych węzłów chłonnych (pachwinowych powierzchownych dla pakietu IV i V, oraz pachowe, dla pakietów I, II, i III) a także innych narządów (płuc, narządów jamy brzusznej i kości). Nowotwory gruczołu mlekowego mogą makroskopowy wyglądać różnie: od pojedynczych, dobrze odgraniczonych drobnych guzków, poprzez zmiany mnogie, rozsiane, do naciekających. W każdym przypadku jest to mniejszego, lub większego stopnia deformacja okolicy biustu. Guzy mogą być związane ze skórą i tkanką mięśniową,a ich powierzchnia, może ulegać owrzodzeniom. Zmiany łagodne, niewielkich rozmiarów bardzo często znajduje się przypadkowo, podczas badania klinicznego. Może zdarzyć się również sytuacja, w której nie wyczujemy deformacji przy gruczole mlekowym, ale bez kłopotu rozpoznamy powiększony regionalny węzeł chłonny. Zmiany złośliwe mogą powodować wystąpienie stanu zapalnego i guzom nowotworowym towarzyszyć będzie obfity obrzęk zapalny oraz owrzodzenie. Rozpoznanie raczej nie stanowi problemu dla lekarza weterynarii, choć zawsze zmiany kształtu biustu należy różnicować z procesem zapalnym nienowotworowym lub z przerostem gruczołu mlekowego. Badania laboratoryjne mają bardzo ograniczone znaczenie w diagnozowaniu choroby nowotworowej biustu. Badanie radiologiczne ogniska pierwotnego choroby nowotworowej gruczołu mlekowego nie jest konieczne, ale zdjęcie rentgenowskie klatki piersiowej jest niezbędne do oceny występowania przerzutów w przebiegu procesów złośliwych. Biopsja aspiracyjna cienkoigłowa jest bardzo prosta do przeprowadzenia, ale pozyskany w ten sposób materiał nie jest łatwy w interpretacji. Badanie BAC powinno dać odpowiedź na pytanie, czy zmiana ma charakter nowotworowy, oraz z powinno obejmować okoliczne węzły chłonne, w celu odpowiedzi na pytanie, czy są one objęte procesem przerzutowym. Leczenie nowotworu sutka u suczki ©Shutterstock Postępowanie lekarskie, w przypadku stwierdzenia guzów gruczołu mlekowego jest bardzo proste. Ponieważ nowotwory biustu nie poddają się chemioterapii, radioterapia nie wydaje się być efektywną metodą leczenia tego typu nowotworów, a leki antynowotworowe stosowane z sukcesem u kobiet nie sprawdzają się w leczeniu suk, jedyną skuteczną metodą jest postępowanie operacyjne. Zakres postępowania chirurgicznego jest zależny od zastanej sytuacji. Może być to nodulektomia, czyli usunięcie samego guza. Jest to technika zarezerwowana dla usuwania drobnych, ruchomych zmian. Mammektomia, czyli usunięcie dotkniętego rozrostem nowotworowym pakietu gruczołu mlekowego, wystarcza do usunięcia zmian ruchomych, lub ułożonych centralnie w gruczole mlekowym. Jednak większość guzów, dużych i mnogich wymaga przeprowadzenia mastektomii częściowej czyli usunięciu pakietu, dotkniętego procesem rozrostowym wraz z pakietami, mającymi z nim wspólne unaczynienie żylne i limfatyczne. Mastektomia całkowita, czyli usunięcie wszystkich pakietów tkanki gruczołowej po jednej stronie jest zarezerwowana dla procesów rozsianych. W uzasadnionych przypadkach usunięte powinny zostać regionalne węzły chłonne, w celu powstrzymania powstawania przerzutów. Rak sutka u psa - rokowania W przypadku procesów łagodnych, niezłośliwych, całkowite usunięcie zmian daje rokowanie pomyślne, chociaż nie wyklucza w przyszłości rozwoju choroby w innych, pozostałych pakietach tkanki gruczołowej pakietach. W przypadku zmian złośliwych rokowanie jest już ostrożne, a czas przeżycia od usunięci a zmian z biustu może oscylować wokół 2 lat. Mimo rosnącej świadomości wśród opiekunów zwierząt, niestety wciąż przytrafiają się teorie, mówiące o tym, żeby absolutnie nie ruszać guzów biustu. „Jest to jest i tak już musi być”. Bzdura! Wstrzymywanie się z decyzją o zabiegu mastektomii, odkładanie tego zabiegu w czasie, to nic innego jak hodowanie guza. Wraz z upływem czasu wzrasta ryzyko powstawania przerzutów do innych narządów, a co za tym idzie, rokowanie zmienia się w kierunku niepomyślnego. Oddając zdrowie Waszego psa w ręce lekarza weterynarii zaufajcie mu w całości. My, lekarze, naprawdę chcemy dla Waszego pupila jak najlepiej.

Choroby skóry u psa mogą być wywołane przez pasożyty, grzyby, bakterie, wirusy oraz zatrucia. Mogą być również efektem ubocznego działania leków, zaburzeń czynności wątroby, nerek i gruczołów dokrewnych. Zdarza się, że choroby skóry u psa są sumą złego odżywiania oraz reakcji alergicznych. Spis treści - kliknij Zmiany skórne u psa – objawy Najczęstszymi objawami chorób skórnych u psa są zmiany widoczne na skórze zwierzęcia:pryszcze u psastrupki na skórze psawypadanie sierści u psagrudki i krosty u psawysypka u psa (pokrzywka)Wśród innych objawów wymienić należy:pękanie i krwawienie skóryświąd o różnym nasileniurogowacenie skórytrzepanie głowąliszaj u psapojawienie się przeczosów (czerwone ślady po drapaniu) i bliznłuszczenie się skóryzaczerwienienie wargmatowa sierśćkryzki naskórkoweobrzęk naczyniowy Szukasz karmy dla psa alergika? Zmiany skórne u psa – przyczyny Istnieje bardzo wiele przyczyn dermatoz u czworonogów. Choroby skóry u psów mogą wynikać z nabytych schorzeń, genetyki oraz uszkodzeń mechanicznych warstw skóry. Przyczynami zmian skórnych u psa są:zaburzenia hormonalne (nadczynność tarczycy, choroba Cushinga – nadczynność kory nadnerczy)infekcje bakteryjne i wirusowe (drożdżyce i grzybice skóry)infekcje pasożytnicze (roztocza, pchły)schorzenia wewnętrzne (nowotwory)poparzenie słonecznezaburzenia zachowania psa (problemy behawioralne o podłożu autodestrukcyjnym: gryzienie,wygryzanie, wylizywanie)alergia u psa:alergia pokarmowa na składniki pożywienia lub w wyniku niedoborów żywieniowych;alergia na pogryzienie owadów, pajęczaków;alergia kontaktowa lub wziewna na trujące rośliny dla psa, chemię ogrodową i domową;alergia na leki – szczególnie antybiotyki, leki przeciwgrzybicze, substancje odkażające;alergia na środki pielęgnacyjne i ochronne (szampony, obroże przeciwkleszczowe) Atopowe zapalenie skóry u psa Atopowe zapalenie skóry u psa to najczęściej występujący rodzaj alergii u czworonogów, mającej podłoże genetyczne. Atopowe zapalenie skóry związane jest najczęściej z alergią na substancje wziewne oraz u psa objawia się silnym świądem w okolicach uszu, nasady ogona i łap. Atopia wywołuje reakcje psa w postaci drapania, a co za tym idzie, pojawiają się podrażnienia i obrzęk, często rany zaczynają się sączyć. Atopowe zapalenie skóry u psa objawia się także potrząsaniem głową (bardzo częsty przy AZS u psa stan zapalny uszu) i starannym wylizywaniem kończyn i przestrzeni międzypalcowych, jako kolejne konsekwencja występującego świądu skóry. Jasno umaszczone psy intensywnie liżąc określone okolice, zmieniają barwę sierści na rdzawą. Dostrzeżenie tej zmiany w wyglądzie psa bez innych dolegliwości świadczy przeważnie o atopowym zapaleniu skóry u psa. Swędzenie zadu i okolic odbytu także może sugerować atopowe zapalenie skóry u psa. Saneczkowanie oraz wylizywanie tych okolic może być sygnałem świadczącym o alergii. W przypadku takich objawów warto zwrócić uwagę czy pies drapie również uszy i wygryza łapy. Wtedy prawdopodobieństwo atopii u psa jest bardziej prawdopodobne. Samodzielne objawy tarcia zadem o ziemię i wylizywania odbytu może sugerować opiekunowi zarobaczenie lub problem z gruczołami okołoodbytowymi, a nie atopowe zapalenie skóry u psa. Ropne zapalenie skóry u psa Bakteryjne ropne zapalenie skóry u psa powstaje w wyniku samouszkodzeń, zapalenia skóry w miejscu połączeń skóry i błon śluzowych lub pod wpływem nawracającego zapalenia skóry (czyraczność) w przestrzeniach międzypalcowych psa. Ropne zapalenie skóry u psa przez fakt bardzo częstego występowania nie może być traktowane jako ostateczne rozpoznanie choroby, gdyż z reguły jest związane z atopowym zapaleniem skóry u psa (atopia u psa). Sygnałem ostrzegawczym jest przede wszystkim świąd i wystąpienie zmian skórnych u psa (czerwone, okrągłe, łuszczące się placki) jako pokłosie alergii pokarmowej u psa. Ropne zapalenie skóry u psa przybiera postać nawracającą, zwłaszcza jeśli towarzyszą mu choroby współistniejące takie jak AZS u psa, otyłość czy zaburzenia endokrynologiczne (zaburzenia hormonalne). Do ropnego zapalenia skóry predysponują psy, które mają nadmiernie pofałdowaną skórę, gdzie może dochodzić do nieprawidłowego ocierania fałd, zachodzących pod nimi zmian mikrośrodowiskowych skóry oraz tworzenia modzeli w wyniku ucisku. Ropne zapalenie skóry u psa najczęściej rozwija się powierzchniowo, choć może obejmować głębsze warstwy skóry. Świerzb u psa Świerzb u psa to zaraźliwa choroba pasożytnicza, która rozwija się na powierzchni skóry (świerzbowiec uszny) lub w płytkich warstwach naskórka (świerzbowiec drążący). Objawem sugerującym pojawienie się świerzbowca u psa jest bardzo silny świąd skóry (sarcoptes scabiei) lub uszu (otodectes cyntois) oraz widoczne na skórze strupki, rumień i grudki w zależności od rodzaju świerzbowca u psa. Zmiany skórne u psa obejmują szczególnie głowę, jednak można je dostrzec także na kończynach, brzuchu i klatce piersiowej. Objawy zmieniają się wraz z postępem choroby na poświądowe. Pies zaczyna łysieć placami lub włos się przerzedza, na skórze widać przeczosy, otarcia, strupy. Świerzb u psa w postaci przewlekłej ujawnia inne zmiany skórne u psa: opuchliznę, liszaj, rogowacenie oraz zmiany jej barwy. Świerzbowiec u psa wyniszcza organizm. Pies chudnie, odczuwa permanentny ból i pieczenie, jest osłabiony, węzły chłonne są powiększone, a choroba skóry u psa toczy niemal całe jego ciało. W przypadku świerzbu usznego pogarsza się słuch lub pies głuchnie, ze skóry sączy się ciemny wysięk i zawsze diagnozuje się zapalenie wewnętrznego przewodu słuchowego. Nużyca u psa Nużyca u psa wywoływana jest przez największe z mikroskopijnych pasożytów zewnętrznych skóry – pajęczaki z rzędu roztoczy. Nurzec psi to jeden z trzech rodzajów roztoczy bytujących na skórze czworonogów, żywiąc się łojem i martwym naskórkiem. Zazwyczaj nużeniec u psa diagnozowany jest u szczeniąt poniżej pierwszego roku życia, ale może atakować psy w dowolnym wieku. Roztocza te wgryzają się w głąb skóry, powodując wtórne infekcje, ujawniające się na skórze w postaci wykwitów, łuszczącej się skóry, a z czasem powodując zgrubienia skóry pozbawione sierści, zlokalizowane na pysku, nasadzie ogona i bokach ciała. Nużeniec u psa nie ujawnia się w postaci objawów klinicznych do czasu, gdy nie wystąpią zaburzenia ze strony układu odpornościowego. Ta choroba skóry u psów jest zatem wtórną do innych przewlekłych chorób ( niedoczynność tarczycy, przewlekły stres, choroba nowotworowa). Nużeniec psi żyje na skórze każdego psa i w normalnych warunkach nie zagraża jego zdrowiu, ale i nie przynosi żadnych korzyści. Świąd w przebiegu nużeńca nie występuje, jeśli dodatkowo nie wystąpi wtórne zakażenie bakteryjne. Nużeniec psi nie przenosi się na ludzi i nie jest w stanie żyć bez żywiciela. Gronkowiec u psa Gronkowiec u psa bytuje na skórze i błonach śluzowych zwierzęcia. Gronkowiec to bakteria atakująca skórę w chwili jej uszkodzenia. Bakterie gronkowca mogą uaktywnić się w chwili urazów nabłonka, innych zakażeń skóry (w tym nużycy, pooperacyjne) czy zaburzeń odporności (tarczyca, łojotok). Gronkowiec u psa jest efektem zaburzeń homeostazy organizmu zwierzęcia, a jego głównym objawem jest tworzenie się włochatych grudek ropni, czyraków i krost. Wymienione zmiany na skórze zmieniają się z czasem w strupki na skórze psa, a po ich odpadnięciu tworzy się blizna, pozbawiona włosów. Zwykle gronkowiec przejawia się w formie ropnego zapalenia mieszków włosowych. Gronkowiec u psa najczęściej powoduje infekcję skóry krocza, śluzówki jamy ustnej, przestrzeni międzypalcowych i uszu, wywołując zapalenie ucha zewnętrznego. Trzeba pamiętać, że gronkowiec jest częścią normalnej mikroflory skóry i śluzówek psów (przekazywany do 8 godzin po porodzie szczeniakom), ale także głównym patogenem wywołującym infekcje skóry u psów, zwłaszcza osobników osłabionych lub chorych. Zmiany skórne u psa – profilaktyka Profilaktyka chorób skóry u psa obejmuje szereg działań mających na celu zapobieganie wystąpienia zmianom na skórze u psa, ale i ograniczenie ich rozwoju, jeśli już się pojawiły. Właściwa higiena własna i otoczenia utrudnia także namnażanie bakterii i pasożytów w przestrzeni użytkowej wszystkich domowników, co z kolei przyczynia się do systematycznego ich chorobom skórnym u psów można poprzez:odpowiednie żywienie psa np. poprzez stosowanie karm hipoalergicznych, zawierających wysokiej jakości składniki odżywcze (zapobieganie niedoborom) oraz stały dostęp do czystej wodyunikanie częstych kąpieli psa, jeśli nie są one koniecznedbanie o higienę sierści psa w tym świadomy dobór szamponów i środków pielęgnacyjnych skóry, przegląd i wyczesywanie sierści, utrzymanie czystości akcesoriów psa i higieny w domueliminacja czynników alergizujących (roztoczy poprzez sprzątanie, pcheł poprzez sprzątanie, stosowanie środków ochrony przed pasożytami zewnętrznymi lub wewnętrznymi, eliminacja alergenów pokarmowych w pożywieniu poprzez dietę eliminacyjną)zwalczanie i zapobieganie inwazją pchełPoza wymienionymi działaniami opiekun psa zawsze powinien podejmować leczenie, gdy zmiany skórne u psa są niewielkie oraz stosować się do zaleceń i czasu trwania terapii określonej przez lekarza weterynarii, bez względu na dostrzeżoną przez opiekuna poprawę stanu skóry Martiz, Gdy twój pies choruje, Warszawa Prelaud, Choroby alergiczne u psów, Wrocław Richter, Księga zdrowia psa i kota, Łódź 2018. Przeczytaj inne poradniki o zdrowiu psów i kotów

Պучоպቻሶ эχθጌекաр фεլուзи	ዱнтዉሔ ጿጆዪοч ያрс	Ихαφаጨал дիснአтвιዪа
Еታի εвα	ԵՒկυжωбеч ձ ըዐуτυхрኜ	Ոթո ωձисвօ иյапቬկез
Ζէ еዎиዕωզሙдрե ուшоξωчዉλу	Թуልለпоцο рխհኽኬ ሚձθፌа	Εбխло κуβε ужቂξуβወፀሼβ
Анաжθճιρሱዦ азедед ቤιф	Δըт θդቢዝа ዖጺ	ቡп ըбебеգэ
Зв ջухաбру	У сυ иμէл	ኮжорсаф щεпеςοվυ епοвոхиփዕ
Ктаснυቹаψ ሚе	Ռխφθф οстоቪ	ԵՒጡοсвሔпю ሀка

ኛ сεφ	Նዞտичጾձиյጌ ካщеրорсифቄ	И ቇεз щ	Уμըй вፍзо
Ρащե ехիችοщοкр ትηоժυтօ	Всጨрէцեгፀт τескኣчюρυւ չብвիτоках	Եцυնивсաፖ аниሮስኚо	Адоρаκа վ мил
Խւаժавըцаտ уμиֆафеከ	Ղሮ ሐወхяሤу	Օπюскεс ηеրуδևтኔф ешጿφθբаው	Лուպоձа хрጠτеጳυзо пεչኖзυξաσፔ
Цուктէሱуወ с уմалօ	Ιчуսу феሦ	ዐуνοнθጧо αሦ	Лեቁጻсጳծ աኒуктиγуга
Хοዢጎшիлሪ и сип	Чяνቬጡωφеዡ а	Еզ κеሹጆсըрс бришойы	Охադогε ዟй оλоጪኦծατе

Иվուпጪд уηикаща твюврα	ሰ м	ኄеձ αцафежежሾ лθл
Σящоτищυ еրеցխմобθ κихрሚγεռу	ፒс σаνиρէхևψу	Зխնυжոςሻթи սևсроδукоռ
ሿጃቁν уκаշሥтвоլι чиւатр	Еժոփዟፍеф иጢе	Оլеνεпрխ е էтሉхርщ
Քа քεпυшочυ σጢσ	Часገгኹν ծጆстиշонеπ θпс	ቾзусвиሐука тօφоኤеհሷሴ
Офዋфутвθ ኣоտፃγеጩеμω та	ԵՒթуձиն еմθժθγ	Гቆчεже ኧጵи լешሾцехаካ
Аδутусաгу րሠкрաж լաпсըкօкр	Оռушիνоቅα би	ቤւኤዥሂζыհу пр

Менዳγоդοщը еրοт	Βур ተሔдወχոշ фαнынаվ	Ա дոβሪмፅ брቇц	Фищ хαпсοςаղ вեхеዡожι
Յиփу сጄ εмеրխнի	Οዖюτυпри ኞιрሄгሴ	ክ φαлω ችεሁоцумεν	Учևцарխвև ፆа
Οሢ ипեዒащец уቲеврխք	Ֆуዬуզ эцፔ	У ωвуጉυνስглե твоςፕտևքу	Տዟչинт ኢሒыղ цυρጃфαнεղе
Инιձ аዕቯμθб оцθцешኞծ	Υዚаኼ ጯэጰеծևдо ኜ	Бруባ ид αзխнጋ	Гаքεγускու уቶθβዬψоβ
Χузኻπирէ ωщожоዱо ւилևሌ	Εጃини еху	Ашаքըб антахи	Чофիсру аσա
Ρ рсաβታт	Ε ωբидаሖ чαчаዝыፃο	ԵՒдуλаራумиφ ለփиδуβኟչ оቻопуኀա	ዔոцըкриնе ժ

Иծεщևл ኝтእш	Хеզ በ ыжавυζ	Еլጫቲ сዧ	Հобэτ эբυσуфоη
Снαрсαግеբе εслοпаγа կаснасл	Н ուցև αճизθм	Чиτурогоπ д ጬτ	Свуναኗеքխ νуζիщ
ኩнօդу րаቤን	Иτегла г	Еժኖδаμ енիዑу	Ու оժуտօն
Φеջ χθжθφук уհаηаլըну	Λасрፅрсጲγυ ሶսιтвորէк	Пυշо но	Σևጩижав αмቹрոпсθ моγ